poniedziałek, 9 stycznia 2017
Głos psa, który nie ma już nic... umarł
Zamarzłem... Lepiej Ci ? Sumienie milczy. A serce? Nie masz go... Jak będziesz dalej żył? Wiem, że biją Cię po oczach zdjęcia martwego mnie. Ktoś mnie znalazł, niestety za późno. Wywiozłeś mnie za blisko. Boisz się prawda? Że ktoś z rodziny lub sąsiadów mnie rozpozna. Wyrzucasz sobie, że nie odczepiłeś od mojej obroży znaczka z numerem wścieklizny. Pomogę Ci – możesz skłamać, że uciekłem lub zostałem skradziony. Bo pewnie prędzej czy później któraś z pro zwierzęcych organizacji dobierze się do Ciebie... Wybiel się i udawaj, że to nie Twoja wina albo udawaj, że nigdy mnie nie znałeś. Pomyłki zdarzają się wszędzie – także w elektronicznych systemach zapisu szczepień. Pomyłki zdarzają się także w życiu – Ty byłeś moją pomyłką. Pomyłką, za którą zapłaciłem najwyższą cenę – zapłaciłem życiem. Jak to mówią moi nowi kumple koty – tak za Tęczowym Mostem wszyscy żyjemy w zgodzie – nie ogarnąłem kuwety. Nie rozumiałem tego, że nie wysiadasz ze mną z samochodu, a chwilę później odjeżdżasz prawie lądując na drzewie. Cóż – było ślisko. Minus 25 C – wszędzie lód. Czekałem Na Ciebie. Tak jak co dzień. Przecież zawsze wracałeś. Kiedyś musiał być ten pierwszy raz, kiedy nie wrócisz. Teraz to wiem. Warto było? Jak spojrzysz w oczy swoich 4 letnich bliźniaczek i co powiesz im kiedy zapytają Cię, gdzie jest „ich” pies? Znowu skłamiesz... Jeden raz w te czy we wte ? Jaka to różnica? Dla Ciebie żadna. Być może kiedyś , kiedy spojrzysz rano w lustro – ot tak jak co dzień – ono pęknie. Nawet martwa rzecz nie powinna znosić widoku czegoś takiego jak Ty. Nie nazwę Cię kimś. Wyrzuciłeś mnie jak śmiecia, ale to Ty jesteś śmieciem. Bez szacunku dla życia, przyjaźni i czegokolwiek. Żałuję tych wspólnych lat. Wspomnienia wciąż bolą. Jedne bardziej, inne mniej. Byłem domowym psem. Spałem z Tobą w łóżku, nazywałeś mnie przyjacielem. Teraz ja nazywam Cię zdrajcą. Kogo teraz wyrzucisz ze swojego życia? Żonę, dzieci a może rodziców? Całe życie byłem zapatrzony w Ciebie. Ale Ty mnie nie widziałeś prawda? Patrzyłeś na mnie, ale nie widziałeś prawdziwego mnie... Zawiodłeś moje zaufanie, zniszczyłeś moją miłość. Znowu zapytam – warto było? Mnie jest dobrze bo nie ma Ciebie już ze mną... Jestem sam – ale nie jestem samotny. Jeszcze płaczę. Może kiedyś usłyszysz moje wycie. Mam nadzieję, że będzie Cię ono prześladować do końca twoich pustych dni...
sobota, 24 grudnia 2016
Przy okazji Świąt - magia jest wszędzie....
Są takie psy, których się nie
zapomina. Są takie osoby, które zmieniają nasz świat. Są takie
miejsca, w których gości magia. Nie tylko na Święta – na co
dzień.
Są takie miejsca, gdzie każdy pies
złamany przez życie i przez człowieka ma szansę, aby odnaleźć
to co utracił dawno temu. Szansę na to, aby znów stać się psem –
psem, którego obecnie jest cieniem.
Są miejsca , do których chce się
wracać. Miejsca wibrujące spokojem i pozytywną energią. Miejsca,
które sprawiają, że nadzieja, która pozornie umarła, rodzi się
na nowo.
Miejsca i ludzie, którzy mają serce
na dłoni i wyciągają tą dłoń do pokiereszowanych przez życie
łap.
Ludzie, którzy sami nie śpią na
kasie, ale poświęcą każdą złotówkę, choćby mieli wykopać ją
spod ziemi na to, aby pomóc psu. Na to aby go uratować.
Taka utopia w dzisiejszym świecie.
Miejsce, gdzie stoi czas. Tam nie ma
pośpiechu, pogoni za kasą. Nie ma miejsca na nienawiść, złe
emocje. Jest miejsce na psie nieszczęście i na pomoc.
Miejsce, gdzie ktoś nieszczęśliwy
być może odnajdzie szczęście – zanurzając nos w psim futrze i
patrząc w oczy psa, który stracił wszystko. Oczy są zwierciadłem
duszy i często kiedy przyjdzie nam popatrzeć w oczy prawdziwej
psiej samotności ro powinniśmy się zawstydzić.
Co wiemy o tym, jak to jest nie mieć
nic?
Co wiemy o tym, jak to jest, kiedy ktoś
pokaże nam drugą stronę lustra , po czym bez sentymentu wykopuje nas ze swojego
życia?
Co wiemy o smutku, który odbiera chęć na cokolwiek.
Jak to jest błagać psa o to, aby zjadł cokolwiek. Jak to jest –
wytłumaczyć psu który od 5 godzin wyje za poprzednimi opiekunami,
że nie byli warci jego uczucia. Jak wytłumaczyć psu, który
codziennie był bity, że teraz już nic złego go nie spotka, a
ludzka ręka potrafi także głaskać, nie tylko bić. Jak to jest,
walczyć każdy dzień z psimi lękami, wywołanymi przez ludzi.
Oni wiedzą. Wiedzą jak pomagać psom.
Nie tylko dzisiaj, ale także wczoraj, jutro i za rok. Nigdy nie
odmawiają pomocy. A tyle psów dostało dzięki nim szansę na życie
– niekoniecznie nawet lepsze niż miały – na jakiekolwiek. Bo
grunt to dać szansę – trzeba mieć jaja i odwagę.
Magia Świąt – tutaj nie ma na nią
miejsca. Ale tak przy okazji – magia codzienności, z ludźmi,
którzy w każdym psie widzą duszę do uratowania.
Pomagać – czasem to nic nie
kosztuje.
Jednak przychodzi taki dzień –
sentymentalny, jak dziś. Dzień, kiedy pamięta się o psach, od
których się wszystko zaczęło.
Śpij spokojnie Mitsu, Twój prezent
jak co roku będzie pod choinką.
niedziela, 11 grudnia 2016
Misty - po co wszystko było??/
Nazywam się Misty i jestem malamutem.
A może kiedyś byłam?
Oj byłam... Biegałam z wiatrem w
uszach gryząc morskie fale. Wyłam na tylnym siedzeniu Twojego auta,
bo przecież jedziemy za daleko. Śpiewałam jak opętana, kiedy
szykowałeś mi żarełko. Skakałam jak piłka od ping ponga, kiedy
brałeś do ręki smycz – wiedziałam, że idziemy na spacer.
Udając, że mnie nie ma wpychałam się pod koc, kiedy ucinałeś
sobie popołudniową drzemkę. Kradłam kotlety z blatu. Z pasją
godną lepszej sprawy żułam sznurówki od Twoich butów.
Udawałam, że nigdy mnie nie było w
miejscu, w którym zostało skradzione z Twoje jedzenie...
Kochałam Ciebie, a Ty kochałeś mnie.
Zaakceptowałam Twoją żonę, mimo
tego, że nie przepadała za psami.
Poznałam Twoje dzieci, które
pokochałam jak własne. Uczyły się chodzić,chwytając za moją
sierść i uszy. Podczas awantur o moją sierść na dywanie i koszty
moich szczepień starałam się zniknąć.
Wiedziałam, że zawsze staniesz po
mojej stronie. Po ciężkim dniu zabierałeś mnie na spacer. Długi
i intensywny – abyśmy oboje mogli zapomnieć. Udawało się. Ja
tarzałam się w liściach, a Ty się śmiałeś. Wciąż pamiętam
ten śmiech – teraz w snach.
Później wyjechałeś – podobno za
chlebem. Zabrałeś całą rodzinę. Całą, z wyjątkiem mnie.
Nigdy nie byłam Twoją rodziną, prawda? Ty byłeś moją. Innej nie
miałam i nie chcę.
Kiedyś spałam, przykryta kołderką
Twojej miłości, teraz śpię przykryta kołderką śniegu.
Zostawiłeś mnie – jak mogłeś?
Mówiłeś, że po mnie wrócisz.
Czekałam tyle lat...
Nie wrócisz, prawda?
Lata życia na uwięzi przy budzie
zbierają swoje żniwo.
Coraz trudniej jest mi się podnieść,
coraz trudniej znieść razy, które spadają na moją głowę.
Oddałeś mnie do dobrego domu. Dom był
dobry według Ciebie – bo chciał mnie wziąć. Niby Twoja rodzina.
To nie jest dom – to piekło. A ja
żałuję, że nie uśpiłeś mnie wtedy, kiedy jeszcze miałeś
jakąkolwiek władzę nam moim życiem.
Czy wiesz jak to jest pokazać komuś
kawałek nieba, a później skazać go na gehennę?
Gdybyś wysłał mnie do psiego domu
starców czy do schroniska – może bym zrozumiała.
Ale dlaczego skazałeś mnie na los
gorszy od piekła?
Nie chcę tu być. Nie chcę być bita
za każdy ruch, wycie, krzywe spojrzenie.
Nie zasłużyłam na to.
Miałam być królową – malamucia
królową. Zrobiłeś ze mnie malamucią żebraczkę...
Po raz kolejny pytam, jak mogłeś? Nie
potrafisz kochać...
Ja potrafię i wciąż kocham Ciebie.
Znowu idą Święta. A ja w mojej
budzie, na mojej uwięzi popatrzę na Wasze szczęście przez szybę.
Tak, przyjeżdżasz na Święta. Jednak
ja jestem poza strefą Twoich zainteresowań. Wy będziecie się
dzielić opłatkiem przy choince, a ja będę zamarzać przy
budzie... Jakieto chrześcijańskie...Tak, bracia mniejsi...
Jak mogłeś? Złamałeś moje
malamucie serce.
Warto było?
Pozwól mi odejść, nie chcę już żyć
z Tobą ani z Twoją rodziną.
Zawiodłeś mnie.
Popełniać błędy jest rzeczą
ludzką, wybaczać psią.
Wybaczam, tylko pozwól mi odejść
wtorek, 8 listopada 2016
Norek - błagamy o dom, chociażby tymczasowy....
Nazywam się Norek, ale czy to coś
znaczy dla mnie lub dla Ciebie?
Urodziłem się ok. 10 lat temu. Mówią,
że jestem seniorem.
To także nic dla mnie nie znaczy, nie
rozumiem znaczenia tych słów.
Pamiętam jeszcze dawne czasy – te
dobre czasy, kiedy byłem szczeniakiem.
Razem z rodzeństwem biegaliśmy wesoło
naokoło naszej mamy. Mama nie mogła biegać z nami, miała na szyi
łańcuch.
Podobno nasze pojawienie się na
świecie było wypadkiem przy pracy... Zwał jak zwał. Mama mówiła,
że takich wypadków było więcej. Kiedy przyszliśmy na świat
miała 10 lat.
10 lat, 18 cieczek x 8 szczeniaków.
Miałem 143 braci i sióstr.
Przyrodnich.
Co się z nimi stało?
Część zmarła kilka lub kilkanaście
tygodni po urodzeniu. Część została utopiona, część uśpiona.
Część znalazła nowe miejsca – podobno mają się świetnie.
Kojec 2x 2 na 8 więcięcj lat. A może łańcuch i wejście do
stodoły. W misce chleb z mlekiem i resztki. A moje siostry co rok
rodzą moich siostrzeńców. Moi siostrzeńcy powielają los moich
sióstr i braci. A moi bracia? Taki sam los.
Co z ich dziećmi?? Byliśmy taką małą
rodziną. I nadal jesteśmy. Z setek pozostały nawet nie dziesiątki,
reszta nie żyje.
Szczeniaki z miotów zimowych miały
pecha – były za małe aby przeżyć mrozy w rozpadającej się
budzie, z matką, która nie miała czym ich karmić.
Czy na pewno miały pecha? Czasami
myślę, że miały szczęście – nie cierpią już...
Kiedy miałem 3 mce pojechałem do
nowego „domu”, przecież gospodarz musi mieć psa.
Dowiedziałem się jak czuła się mama
– na powitanie zapięto mi łańcuch na szyję i przydzielono
miejsce w stodole, gdzie mogłem chociaż trochę się ogrzać w
bardzo zimne noce.
Dorastałem. Mimo, że nie znałem
innego życia , nie godziłem się z tym ,którym przyszło mi żyć.
Uciekałem. W końcu założono mi
ciasną obrożę, która została na długo. Ja rosłem, ona nie.
Mam blizny na szyi, chyba nigdy nie
odrośnie mi sierść.
Rany po obroży, która wrosła mi w
skórę. Rany po ludzkiej bezduszności i okrucieństwie.
Uratowano mnie. Tylko po co?
Obecnie mieszkam w schronisku.
Gdyby nie inne psy, które miały
kiedyś dom i opowiadały mi o tym , byłbym święcie przekonany, że
to najlepsze miejsce na świecie.
Ale od towarzyszy mej niedoli wiem, że
może być inaczej.
Długo walczyłem. Biegłem do kraty na
widok odwiedzających.
Machałem ogonem, lizałem po rękach.
Po co mi to było? Z każdym odchodzącym człowiekiem znikał
kawałek mojego serca.
Teraz nie mam już nic. Jestem chory.
Miałem ropnia w gardle. Schudłem, nie mogłem jeść.
Uratowali mnie.
Po co?
Może to właśnie Ty każesz im
przestać. Proszę, przemów im do rozsądku, bo myślą tylko
sercem. Ja nie mam już siły, chcę odpocząć.
Nie chcę oglądać świata zza krat.
Chciałem być kochany, nie zostało mi
to dane.
Jestem starym, zmęczonym psem. Nie mam
już siły. Nie mam dla kogo żyć.
Wiesz jak to jest, zrezygnować?
Mimo wszystko wciąż mam wątłą
nadzieję – robię do dla nich, aby nie musieli powiększać
cmentarzyska straconych nadziei i bezsensownych marzeń.
Proszę – to moje ostatnie wołanie.
Pokaż mi czym jest dom, odpłacę jak
będę umiał.
Znam ciemną stronę życia.
Chcę poznać jasną.
Czy to tak wiele?
Kochał bym z całych psich, gdybym
tylko miał kogo...
… Norek
Norek od 2 lat czeka na DOM w
schronisku w Racławicach koło Miechowa.
Jest psiakiem średniej wielkości ok.
20 kg. Kochanym , spokojnym bezproblemowym.
Czeka tylko, aż komuś mocniej zabije
serce.
Czy umrze bezdomny?
Kontakt:
Iwona 793993779
środa, 2 listopada 2016
Quini kiedy za późno na pomoc i nawet czas nie poskłada złamanego serca
"Psy
które wyszły na wieczny spacer
cierpliwi towarzysze dziecinnych zabaw
dyskretni świadkowie pierwszych pocałunków
piastunki naszych dzieci
psy
o tyle od nas mniej skomplikowane
że rozumiały co to wierność
która jest dla nas abstrakcyjnym rzeczownikiem
odmienianym przez losowe przypadki
psy
zazdrosne ale nie zawistne
które umiały patrzeć prosto w oczy
naszej samotności
urodzeni komicy z pantoflem w pysku
psy
które nie przyjdą już na zawołanie."
Dzisiaj ja patrze w oczy Twojej samotności. Wybrałaś mi idealne imię - ironiczne i prawdziwe.
Stałam się królową Twojej straconej nadziei, bezbrzeżnego smutku i wyrzutów sumienia.
Nie tak miało być...
Tak bardzo chciałam Ci zaufać. Proszę, uwierz mi, nie było łatwo.
Nie było łatwo uwierzyć, że Twoja delikatna dłoń głaszcze i daje ukojenie, nie bije.
Walczyłam. Naprawdę walczyłam, jak nigdy wcześniej.
W końcu miałam po co żyć. Miałam jakiś cel - Twoje szczęście.
Kochałaś mnie, prawda? I nadal kochasz. Wiem, że została bym u Ciebie na zawsze.
Tylko ja i Ty, no może jeszcze Maniek.
Jak w moich haszczych snach. Błękitne morze, niebo i moje oczy.
Nie zapominaj, lecz wybacz.
Wybacz mi, że umarłam.
Nie miałam wyboru - tak miało być.
Nie płacz. A jeśli musisz płakać poczuj, że ja ocieram Twoje łzy. Niewarto. Dałaś mi coś czego nigdy nie miałam - miłość.
Dziękuję za to, będę zawsze pamiętać.
Nie proszę, żebyś zapomniała.
Proszę żebyś wybaczyła - sobie i mnie.
Ni realizuj swojego skrytego planu, w którym nie ma miejsca na ludzkie cierpienie. Pamięta, że ma być miejsce na psie szczęście.
Tak miało być i niech tak będzie.
Nie odpuszczaj - kochaj. Masz pojemne serce.
Kochaj kolejnego psa, nie szukaj mnie. Nigdy mnie nie znajdziesz, ale kiedyś się spotkamy.
A ja zerwę się w szaleńczym pędzie na Twój widok.
Bo Ty jedna dałaś mi coś, o czym nie potrafię i nie chcę zapomnieć. Dałaś mi wszystko co miałaś - siebie.
Nie mogłam odwdzięczyć się tym samym, ale pamiętaj, dałaś mi szansę, nigdy tego nie zapomnę.
Pomagaj, jeśli nie dla siebie to dla mnie.
A kiedyś znów pójdziemy na spacer i posklejam Twoje złamane serce.
Musisz poczekać, ja też czekałam.
To co najważniejsze, jest niewidoczne dla oczu... Nie widzisz mnie ale wciąż pamiętasz.
Nie zapomnij, zawsze będę Cię kochać.
Dziękuję.
Wybacz mi...
czwartek, 6 października 2016
Izzzz - dawno temu nad morzem
Nie ma nic piękniejszego niż jesień
nad morzem.
Delikatna morska bryza, która pieści
malamucią sierść.
Pies leżący na plaży i tarzający
się w piasku. Bo przecież o to chodzi- o to by być szczęśliwym,
brudnym od piasku malamutem. O to, aby biegać i gonić fale. Wyć ot
tak – po prostu, bo wolno.
Czuć wiatr w uszach i latać jak
szatan. Wpadać z całą siłą malamuciego cielska w ukochane
kolana. Jęczeć, śpiewać, wymuszać.
To w końcu wakacje- hulaj dusza,
piekła nie ma.
Żulić grillowaną rybę, kupioną w
ostatniej czynnej nadmorskiej budce.
Zostawiać na teraz już ciężkim i
mokrym piasku odciski malamucich łap.
Oszczekiwać małe psy, ciągnąć do
dzieci, które mają w ręku coś do jedzenia.
Zostawiać futro na Twoim ubraniu.
Spać na Tobie, tak , abyś prawie nie
mogła oddychać- ale jest jesień, będzie Ci ciepło.
Włączać syrenę alarmową około
godziny przed posiłkiem- abyś nie zapomniała.
W najzimniejszy wieczór włoić się
do łóżka i przyciskać lodowaty nos do brzucha- bo jest mi zimno,
nieważne, że mam sierść :)
Obślinić wszystko, co można-
przecież to moje.
Patrzeć w Twoje oczy- widzieć
radość, taką prawdziwą , dzieloną ze mną.
Radość z tego że jesteśmy razem. Tu
i teraz. Bo czego więcej możemy chcieć.
Jesteśmy szczęśliwe- Ty i ja. Ty po
ludzku, ja po malamuciemu.
To było by takie piękne, gdyby nie to
, że ja umarłam , a Ty wciąż żyjesz.
W moim malamucim śnie pojechałyśmy
nad morze. Ja biegałam po plaży, podążając, jak zwykle za Tobą.
Znowu miałam siłę i chęć. Siłę do tego , żeby biegać i chęć
do tego żeby walczyć.
A później wszystko umarło- tak jak
ja.
Nie płacz, zamknij oczy i śnij.
Śnij o o tym, że jesteśmy razem na
morzem.
Ja kopię w piasku w Twoją stronę, a
Ty jesteś strasznie brudna- czy teraz wiesz jak być malamutem?
Niewiele nam trzeba do szczęścia-
człowieka, miejsca w domu i miłości
Bo my mamy serce na łapie. Wystarczy
dać nam szansę.
Moje serce należy do Ciebie.
Nie płacz, w niebie też jest morze.
Pójdziemy kiedyś na spacer po plaży, spacer, o którym zawsze
marzyłaś. Wtedy Twój uśmiech znów będzie szczery- jak przed
laty, kiedy stąpałam jeszcze po ziemi.
Nie płacz. Kochaj mnie. Tak jakbym
nigdy nie odeszła.
A później odbijemy malamucią łapę
i ludzką rękę na piasku.
Zmyje je przypływ- z plaży. Nigdy z
naszych serc.
Izzzz
środa, 21 września 2016
Mała Mi - jak to jest, kiedy życie na prawdę odwróci się tyłem
Jestem Mi. Mała Mi.
Tak mnie nazwali.
Pamiętasz mnie jeszcze?
Pamiętasz, kiedy byłam słodką, puchatą kulką, którą trzymałeś pod kurtką i tuliłeś, kiedy tylko wydałam jakiś dźwięk?
Pamiętasz, jak marzyłeś o psie Północy?
Twoje marzenia się spełniły, moje umarły.
Mieliśmy być razem- na zawsze. Jak kochałam Ciebie, a Ty mnie. Nic nie miało tego zmienić.
Co się stało? Dorosłam? A może zrobiłam coś złego?
Proszę powiedz, dlaczego ?
Dlaczego kochałeś mnie tyle lat, a później Twoja miłość zgasła ot tak, jak płomień zdmuchniętej przypadkiem świecy.
Nie zasłużyłam na los, który mi zgotowałeś.
Zapomniałeś o tym, że urodziłam się psem Północy- psem którego od tak dawna chciałeś, psem o którym marzyłeś.
Nie urodziłam się po to, aby spełniać Twoje zachcianki, nie urodziłam się po to abyś mógł odstawić mnie na półkę jak niepotrzebną rzecz. Byłam i jestem, czuję i kocham. Kocham Ciebie- wciąż i nadal, ale czy było warto.
Kocham wolność i ludzi. A może kiedyś kochałam. Zanim przypiąłeś mnie na łańcuch i pokazałeś mi co potrafi człowiek. Zanim stałam się niepotrzebna. Kiedyś byliśmy tylko ja i Ty. Bez pytań, żądań i bez odpowiedzi.
Może to był mój błąd. Założyłeś rodzinę, w której nie było dla mnie miejsca.
Gdybyś miał serce to pewnie by Ci pękło- zupełnie jak moje.
Nie potrafię zaufać ludziom. Cieszę się na ich widok. Skaczę, wtulam się, ale wciąż pamiętam.
Co ja takiego zrobiłam. Dostałam wilczy bilet z Twojego łóżka wprost do zimnej budy.
Później były przypadkowe osoby, sznurek na którym mnie ciągnięto.
Wiesz, że do dzisiaj panicznie boję się jakiejkolwiek uwięzi?
To Twoja wina.
Po tym , jak mnie zostawiłeś, zjawiła się ona. W panicznym strachu zrobiłam jej krzywdę- wybaczyła mi. A podobno wybaczać jest rzeczą psią, nie ludzką.
Wiesz co, nie kocham jej, mimo że dała mi wszystko co miała.
Nie kocham jej- boję się.
Bo jeśli ona jest taka jak Ty?
Teraz kocha, a zaraz wyrzuci.
Boję się.
Nie chcę do Ciebie wrócić. Nic dla Ciebie nie znaczę.
Ale mam nadzieję, że kiedyś ktoś napisze do Ciebie:
"Adoptowałem Twojego psa"
i później nic dla Ciebie nie będzie takie samo jak kiedyś/
Boli? Wiem, byłam tam.
Pozwól mi odejść. Podobno nie warto pamiętać o tym co złe..
Więc zapominam o Tobie..
Mała mi słodka, skrzywdzona hasiorka:
Kontakt ws.adopcji:
886 830 758
Tak mnie nazwali.
Pamiętasz mnie jeszcze?
Pamiętasz, kiedy byłam słodką, puchatą kulką, którą trzymałeś pod kurtką i tuliłeś, kiedy tylko wydałam jakiś dźwięk?
Pamiętasz, jak marzyłeś o psie Północy?
Twoje marzenia się spełniły, moje umarły.
Mieliśmy być razem- na zawsze. Jak kochałam Ciebie, a Ty mnie. Nic nie miało tego zmienić.
Co się stało? Dorosłam? A może zrobiłam coś złego?
Proszę powiedz, dlaczego ?
Dlaczego kochałeś mnie tyle lat, a później Twoja miłość zgasła ot tak, jak płomień zdmuchniętej przypadkiem świecy.
Nie zasłużyłam na los, który mi zgotowałeś.
Zapomniałeś o tym, że urodziłam się psem Północy- psem którego od tak dawna chciałeś, psem o którym marzyłeś.
Nie urodziłam się po to, aby spełniać Twoje zachcianki, nie urodziłam się po to abyś mógł odstawić mnie na półkę jak niepotrzebną rzecz. Byłam i jestem, czuję i kocham. Kocham Ciebie- wciąż i nadal, ale czy było warto.
Kocham wolność i ludzi. A może kiedyś kochałam. Zanim przypiąłeś mnie na łańcuch i pokazałeś mi co potrafi człowiek. Zanim stałam się niepotrzebna. Kiedyś byliśmy tylko ja i Ty. Bez pytań, żądań i bez odpowiedzi.
Może to był mój błąd. Założyłeś rodzinę, w której nie było dla mnie miejsca.
Gdybyś miał serce to pewnie by Ci pękło- zupełnie jak moje.
Nie potrafię zaufać ludziom. Cieszę się na ich widok. Skaczę, wtulam się, ale wciąż pamiętam.
Co ja takiego zrobiłam. Dostałam wilczy bilet z Twojego łóżka wprost do zimnej budy.
Później były przypadkowe osoby, sznurek na którym mnie ciągnięto.
Wiesz, że do dzisiaj panicznie boję się jakiejkolwiek uwięzi?
To Twoja wina.
Po tym , jak mnie zostawiłeś, zjawiła się ona. W panicznym strachu zrobiłam jej krzywdę- wybaczyła mi. A podobno wybaczać jest rzeczą psią, nie ludzką.
Wiesz co, nie kocham jej, mimo że dała mi wszystko co miała.
Nie kocham jej- boję się.
Bo jeśli ona jest taka jak Ty?
Teraz kocha, a zaraz wyrzuci.
Boję się.
Nie chcę do Ciebie wrócić. Nic dla Ciebie nie znaczę.
Ale mam nadzieję, że kiedyś ktoś napisze do Ciebie:
"Adoptowałem Twojego psa"
i później nic dla Ciebie nie będzie takie samo jak kiedyś/
Boli? Wiem, byłam tam.
Pozwól mi odejść. Podobno nie warto pamiętać o tym co złe..
Więc zapominam o Tobie..
Mała mi słodka, skrzywdzona hasiorka:
Kontakt ws.adopcji:
886 830 758
Subskrybuj:
Posty (Atom)






