czwartek, 6 października 2016

Izzzz - dawno temu nad morzem



Nie ma nic piękniejszego niż jesień nad morzem.
Delikatna morska bryza, która pieści malamucią sierść.
Pies leżący na plaży i tarzający się w piasku. Bo przecież o to chodzi- o to by być szczęśliwym, brudnym od piasku malamutem. O to, aby biegać i gonić fale. Wyć ot tak – po prostu, bo wolno.
Czuć wiatr w uszach i latać jak szatan. Wpadać z całą siłą malamuciego cielska w ukochane kolana. Jęczeć, śpiewać, wymuszać.
To w końcu wakacje- hulaj dusza, piekła nie ma.
Żulić grillowaną rybę, kupioną w ostatniej czynnej nadmorskiej budce.
Zostawiać na teraz już ciężkim i mokrym piasku odciski malamucich łap.
Oszczekiwać małe psy, ciągnąć do dzieci, które mają w ręku coś do jedzenia.
Zostawiać futro na Twoim ubraniu.
Spać na Tobie, tak , abyś prawie nie mogła oddychać- ale jest jesień, będzie Ci ciepło.
Włączać syrenę alarmową około godziny przed posiłkiem- abyś nie zapomniała.
W najzimniejszy wieczór włoić się do łóżka i przyciskać lodowaty nos do brzucha- bo jest mi zimno, nieważne, że mam sierść :)
Obślinić wszystko, co można- przecież to moje.
Patrzeć w Twoje oczy- widzieć radość, taką prawdziwą , dzieloną ze mną.
Radość z tego że jesteśmy razem. Tu i teraz. Bo czego więcej możemy chcieć.
Jesteśmy szczęśliwe- Ty i ja. Ty po ludzku, ja po malamuciemu.
To było by takie piękne, gdyby nie to , że ja umarłam , a Ty wciąż żyjesz.
W moim malamucim śnie pojechałyśmy nad morze. Ja biegałam po plaży, podążając, jak zwykle za Tobą. Znowu miałam siłę i chęć. Siłę do tego , żeby biegać i chęć do tego żeby walczyć.
A później wszystko umarło- tak jak ja.
Nie płacz, zamknij oczy i śnij.
Śnij o o tym, że jesteśmy razem na morzem.
Ja kopię w piasku w Twoją stronę, a Ty jesteś strasznie brudna- czy teraz wiesz jak być malamutem?
Niewiele nam trzeba do szczęścia- człowieka, miejsca w domu i miłości
Bo my mamy serce na łapie. Wystarczy dać nam szansę.
Moje serce należy do Ciebie.
Nie płacz, w niebie też jest morze. Pójdziemy kiedyś na spacer po plaży, spacer, o którym zawsze marzyłaś. Wtedy Twój uśmiech znów będzie szczery- jak przed laty, kiedy stąpałam jeszcze po ziemi.
Nie płacz. Kochaj mnie. Tak jakbym nigdy nie odeszła.
A później odbijemy malamucią łapę i ludzką rękę na piasku.
Zmyje je przypływ- z plaży. Nigdy z naszych serc.
Izzzz

środa, 21 września 2016

Mała Mi - jak to jest, kiedy życie na prawdę odwróci się tyłem

Jestem Mi. Mała Mi.
Tak mnie nazwali.
Pamiętasz mnie jeszcze?
Pamiętasz, kiedy byłam słodką, puchatą kulką, którą trzymałeś pod kurtką i tuliłeś, kiedy tylko wydałam jakiś dźwięk?
Pamiętasz, jak marzyłeś o psie Północy?
Twoje marzenia się spełniły, moje umarły.
Mieliśmy być razem- na zawsze. Jak kochałam Ciebie, a Ty mnie. Nic nie miało tego zmienić.
Co się stało? Dorosłam? A może zrobiłam coś złego?
Proszę powiedz, dlaczego ?
Dlaczego kochałeś mnie tyle lat, a później Twoja miłość zgasła ot tak, jak płomień zdmuchniętej przypadkiem świecy.
Nie zasłużyłam na los, który mi zgotowałeś.
Zapomniałeś o tym, że urodziłam się psem Północy- psem którego od tak dawna chciałeś, psem o którym marzyłeś.
Nie urodziłam się po to, aby spełniać Twoje zachcianki, nie urodziłam się po to abyś mógł odstawić mnie na półkę jak niepotrzebną rzecz. Byłam i jestem, czuję i kocham. Kocham Ciebie- wciąż i nadal, ale czy było warto.
Kocham wolność i ludzi. A może kiedyś kochałam. Zanim przypiąłeś mnie na łańcuch i pokazałeś mi co potrafi człowiek. Zanim stałam się niepotrzebna. Kiedyś byliśmy tylko ja i Ty. Bez pytań, żądań i bez odpowiedzi.
Może to był mój błąd. Założyłeś rodzinę, w której nie było dla mnie miejsca.
Gdybyś miał serce to pewnie by Ci pękło- zupełnie jak moje.
Nie potrafię zaufać ludziom. Cieszę się na ich widok. Skaczę, wtulam się, ale wciąż pamiętam.
Co ja takiego zrobiłam. Dostałam wilczy bilet z Twojego łóżka wprost do zimnej budy.
Później były przypadkowe osoby, sznurek na którym mnie ciągnięto.
Wiesz, że do dzisiaj panicznie boję się jakiejkolwiek uwięzi?
To Twoja wina.
Po tym , jak mnie zostawiłeś, zjawiła się ona. W panicznym strachu zrobiłam jej krzywdę- wybaczyła mi. A podobno wybaczać jest rzeczą psią, nie ludzką.
Wiesz co, nie kocham jej, mimo że dała mi wszystko co miała.
Nie kocham jej- boję się.
Bo jeśli ona jest taka jak Ty?
Teraz kocha, a zaraz wyrzuci.
Boję się.
Nie chcę do Ciebie wrócić. Nic dla Ciebie nie znaczę.
Ale mam nadzieję, że kiedyś ktoś napisze do Ciebie:
"Adoptowałem Twojego psa"
i później nic dla Ciebie nie będzie takie samo jak kiedyś/
Boli? Wiem, byłam tam.
Pozwól mi odejść. Podobno nie warto pamiętać o tym co złe..
Więc zapominam o Tobie..


Mała mi słodka, skrzywdzona hasiorka:
Kontakt ws.adopcji:
886 830 758

wtorek, 16 sierpnia 2016

Alf i Berni w akcji- wakacje na niby

- Beeeeeeeeeeeeeeeerniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
- Czego znowu staruchu??? Siedź se na tej swojej chmurce i daj mi spać !!!!!!!!!!!!!
- Beeeeeeeeeeerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii- Alf nie poddawał się łatwo.
- Ja pierniczę Alf , Tobie to nawet tamten świat nie pomógł. Drzesz się jak stary koc w hotelowej budzie !!!!!!!!!!!!!!!!!
- Berrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrnnnnnnnnnnnnniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii?
- COOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO?
- Nic, sprawdzam łączność- Alf był bardzo rad ze swego najnowszego dowcipu.
- Bez kitu, ileż można? Ja tu leżę i ważną misję odbywam, dobytku pilnuję, a mi mi ogon zawracasz. Pewnie masz jakieś ploty? - Berni niby nie zainteresowany, spoglądał wciąż niepewnie w górę ( w końcu to dopiero druga rozmowa, odkąd Alf zniknął za Tęczowym Mostem).
- Ano pewnie że ploty mam.  Widzisz tę dziunię ze zdjęcia?
- No pewnie że widzę, to że stary jestem i okularami bym nie pogardził nie znaczy, że dobrej dziuni nie zobaczę- Berni szybko odzyskał swój " polot".- Jak jej jest?
- Chyba jak jej było- " Dzidka"...- Alf powoli wczuwał się w klimat kolejnej historii.
- Ale że jak to było? Ładna ten tego, siedzi se i ... czuję że będzie ciąg dalszy...
- Ano będzie jak zwykle. Miała chatę- wiesz jak Angelo, Alex  i kto to tam był jeszcze na A? A tak jak Axel miał mieć. No ale jak zwykle nie wyszło.
- Jak nie wyszło- miała czy nie miała- o co Tobie chodzi? - Berni jak zwykle nie ogarniał, potrzebował chwili.
- No ślepy jesteś. Przy drodze siedzi.
- No siedzi se i co?
- Nie kumasz rili? Miała chatę a teraz siedzi przy drodze...
- A bo ja raz przy drodze siedziałem jak mi się chodzić odechciało...
- Berni chłopie, jej się nie odechciało. Jej "rodzina" pojechała na wakacje. Po drodze zostawili Dzidkę przy drodze. Wiesz żeby nie było francja - elegancja. Markowa smycz, szeleczki, nawet jej wodę zostawili i trochę chrupek. Patrz- miłosierni.
- Te Alf ale jak to ją zostawili? Gdzieś na przechowanie czy co?- Berni mimo tego, że widział wiele, wciąż nie mógł uwierzyć, że człowiek potrafi tak postąpić.
-  No adresówkę nawet miała, tylko, że ułamaną- żeby ich nikt nie namierzył. Berni weź się chłopie ogarnij - jak na przechowanie przy ruchliwej drodze???????????/
- Biedna ta Dzidka, my to przynajmniej od początku mieliśmy źle. Ale ona? Jakie było jej życie?
- Nie niezłe. Spacerki, mizianki, kanapa, najlepsze żarcie. Wiesz nie ma to tamto- ona RASOWA była.
- No i? Niby taka rasowa a teraz siedzi przy drodze.
- No już nie siedzi...
- Dobre Alf, aż taki tępy nie jestem. Czaję, że nie siedzi, pewnie se poszła gdzieś tam- żarcia szukać- Berni jak zwykle miał w głowie prawie tylko jedno.
- No poszła ale nie za żarciem.
- Czyli, że gdzie jest?
- No tutaj koło mnie na chmurce. Umarła.
- Ale jak to umarła tak od razu ?? Młoda była. Nie ogarniam - Alf weź przestań.
- No umarła- serce jej pękło. 3 miesiące siedziała w tym samym miejscu, na tej drodze, na której ją wywalili. Cały czas patrzyła w tę jedną stronę- tam gdzie zniknęli . Wierzyła w to, że wrócą. Wkrótce zaczęła zwracać na siebie uwagę. Przychodzili ludzie. Dawali jej jeść, głaskali. Ale ona nie chciała, czasem coś skubnęła. W końcu nawet napisali o niej w gazecie- podobno stała się miejscowym znakiem psiej wierności. Nawet dom jej znaleźli. Ale nie doczekała. Umarła. 3 miesiące siedziała przy tej drodze, czasami poruszała się poboczem jak duch. I nagle, mimo tygodni doświadczeń i obserwacji weszła prosto pod samochód.
- Alf Ty znowu masz dla nie te straszne historie. Nie chcę tego słuchać- wiesz, że nie chcę. Już tyle słyszałem i widziałem. Czy wiesz dlaczego ona to zrobiła?
- Tak wiem. Powiedziała, że nie da sobie złamać serca po raz kolejny- to podobno gorsze niż śmierć.
- Alf jakie podobno? My też tam byliśmy.
- Nie, Berni, nas złamano raz i gdyby miał wybór dokonał bym takiego samego jak Dzidka...


wtorek, 9 sierpnia 2016

Po prostu Sara



Powyższe zdjęcie nie ukazuje prawdziwej Sary - pokazuje Sarę, stateczną,
zamyśloną, trochę smutną.
To zdjęcie było wypadkiem przy pracy. Sara była inna- pełna życia, jak
żywe srebro pojawiała się wszędzie,
Wiecznie uśmiechnięta, zadowolona, gotowa do psot.
Zakochana w ludziach- po psiemu i na maxa.
Wystarczyło na nią spojrzeć, a ona już umierała z radości.
Głośna Sara , która tyle lat potrafiła domagać się swojego.
Poznaliśmy jej różne oblicza.
Sara szalona- której wystarczyło jedno słowo, aby rzuciła się w wir zabawy, radości i szału.
Sara pocieszycielka - która w cięższych chwilach robiła wszystko, aby wywołać uśmiech na twarzy opiekunki.
Sara Wariatka- która tak dawała w "pióro" za bachora, że często opadały ręce.
I w końcu Sara nauczycielka- pies, który pokazał innym, oszukanym przez życie i ludzi psom, jak być szczęśliwym psem.
Bez sprzeciwu przyjęła do własnego domu 2 rottki, jednego po drugim.
Pokazała im bezbłędnie jak być niegrzecznym psem. Z chirurgiczną precyzją uświadomiła czego robić nie wolno,- ku uciesze psów i rozpaczy ludzi. Nauczyła kochać- bezinteresownie i mocno- po psiemu.
Nauczyła, że życie potrafi dawać radość. Pokazała, że we dwójkę, w trójkę czy w czwórkę w psio ludzkiej rodzinie może być normalnie.
Odchowała szczeniaki. - nie swoje. Bezdomne, wyrzucone. Dała przykład i psom i ludziom.
Przykład na to , że można bezinteresownie pomóc i kochać.
Sara była psem, przy którym nie można było się nudzić. Psem, który samym swoim byciem, obecnością i uśmiechem sprawiał, że zza chmur wyglądało słońce.
Sara - ruda strzałą, która biegła nawet wtedy, kiedy stała.
Sara która witała gości z wszystkimi zębami na wierzchu- uśmiechała się całą sobą. Bo oprócz uśmiechu towarzyszył nam merdający w szaleńczym tempie ogon, głośne szczekanie- " mamo, mamo goście do MNIE przyjechali, wpuść ich".
Sara, która umarła- tak miała dobre życie.
Lepszego żaden pies mieć nie może.
Ale czy to coś zmienia? Czy ten fakt poskleja złamane serca opiekunów?
Nie... Sary już nie ma. Siedzi sobie na chmurce razem z Puckiem i rudą, przedsiębiorczą łapą wciąż wskazuje kolejne psy, którym pomagamy.
Znów się uśmiecha- po swojemu. Bo wie, że nigdy nie zostanie zapomniana. Wie, że sama tyle razy przyłożyła łapę do pomocy.
A za wiele lat to właśnie ona zewie się do szaleńczego biegu za Tęczowym Mostem, aby przywitać ukochaną opiekunkę, którą tak dawno pożegnała i o której nigdy nie udało jej się zapomnieć.
" Ja wciąż czuwam, jestem i patrzę na Ciebie,
Nie płacz, tak musiało się stać,
nadal Cię kocham, tak samo mocno jak Ty mnie, 
poczekaj i kochaj kolejnego psa"
Sara...


piątek, 17 czerwca 2016

Kuki czy to czas aby powiedzieć " żegnaj" ?



Nie płacz.
Popatrz na mnie. Teraz widzę Cie jakby za szybą.
Odgrodziłaś się ode mnie ścianą smutku i żalu.
Ja wciąż tu jestem. Przykładam łapę do szyby w nadziei , że położysz na niej swoją dłoń.
Zrozum- nasza miłość nigdy nie umrze. Jest wieczna, ponadczasowa.
Ja kocham Ciebie, Ty kochasz mnie. To proste. Ktoś zdecydował za nas- psie życie krótsze jest od ludzkiego.
Nie płacz. Znowu widzę jak płaczesz.  Moje serce pęka na milion kawałków. Nie rozumiesz? Zawsze będziemy razem - nic nas nie rozdzieli, dopóki będziesz o mnie pamiętać.
Kiedy nadejdzie mój czas, będziesz musiała pozwolić mi odejść.
Walczyłem z całych sił- dla Ciebie. Wciąż walczę. Boję się co zrobisz ze swoim życiem, kiedy odejdę.
Pamiętasz schroniskowe kraty i moją łapę wyciągniętą w stronę ludzi.
Tylko Ty miałaś tyle odwagi,żeby przyjąć tą łapę, zabrać ją do domu razem ze mną i pokochać.
Dałaś mi wszystko. Dziękuję Ci za to. Nie mógłbym mieć lepszej opiekunki.
Zapomnij o tym co boli i pozwól, aby wszystko toczyło się swoim torem. Nie walcz z losem.
Ja mam wyrok. Ty o Tym wiesz, tylko wszystko protestuje w Tobie przeciwko temu, że ,mnie już nie będzie.
Będę. Zawsze będę z Tobą. Dałaś mi dom i miłość- dałaś mi to czego nie dał mi nikt inny.
Umieram, pogódź się z tym. Ja się pogodziłem.
Nic nie boli mnie tak, jak Twoje łzy, które spływają po moim pysku.
Zrobię wszystko, aby zostać z Tobą dłużej.
Ty tego nie wiesz- ja wiem. Kiedyś znowu się spotkamy. Ja skoczę na Ciebie a Ty wtulisz twarz w moją sierść i poczujesz się tak, jakbym odszedł z Twojego życia zaledwie wczoraj a nie wiele lat temu.
Daj szansę- sobie i mnie. Sobie by pogodzić się z żalem, a mnie na to aby odejść.
To mój czas, może nie dziś, może jutro lub za miesiąc.
Nie płacz, nigdy nie przestanę Cię kochać.
Po prostu nie patrz na mnie zza tej cholernej szyby.
Jestem Twoim najlepszym przyjacielem. Bądź ze mną tu na ziemi. Ja przywitam Cię za Tęczowym Mostem.
Kuki -dla Klaudii

sobota, 23 kwietnia 2016

Saba , która odeszła


Nazywam się Saba i właśnie umarłam.
Miałam dobre życie. Miałam cudowne życie. Urodziłam się w pseudohodowli.
Do nowego domu trafiłam w wieku 5 tygodni.
Moi opiekunowie dali radę. Wyrosłam na zdrowego i silnego psa.
Bardzo ich kochałam. Jednak każda miłość kiedyś się kończy. Nasza skończyła się dzisiaj.
Nie potrafiłam już dłużej walczyć, mimo, że bardzo się starałam. Starałam się dla niej. Wiedziałam, że Ona zapłaci za to najwyższą cenę. Lecz zrozumiałam, że każdy ma swoje miejsce i swój czas. Mój czas dobiegł końca.
Moja opiekunko, przyjaciółko, powierniczko.
Wiem, że masz złamane serce. Wiem, że czas nie leczy ran, on tylko przyzwyczaja do cierpień.
Nie płacz, patrzę na Ciebie. Jestem z Tobą w każdej chwili i w każdym momencie. Kiedy będzie Ci źle wyobraź sobie , że jestem koło Ciebie i kładę głowę na Twoim kolanie. Czujesz?
Jestem tu. Nie odeszłam, nie odejdę, dopóki będziesz o mnie pamiętać. Nasza miłość jednak się nie skończyła- będzie wieczna i doskonała- tak jak każda ludzko - psia miłość.
Nadal tu jestem, wystarczy , że zamkniesz oczy i poczujesz moją obecność. Nigdy nie chciałam Cię opuścić i nigdy tego nie zrobię.
Wybacz mi, że nie mogłam już dłużej walczyć i wybacz sobie, jedyne co mogłaś zrobić to pozwolić mi odejść.
Dziękuję Ci za cudowne życie- oby każdy pies miał taki Dom, jaki ja miałam.
Nie płacz. Przypomnij sobie momenty kiedy biegałam szczęśliwa za piłką. Pamiętasz moją radość i Twoje zadowolenie? Przypomnij sobie chwile, kiedy dawałaś mi wolność a ja biegałam z wiatrem w uszach.
Niech te chwile zostaną w Twojej pamięci. Te najlepsze. Nawet te, kiedy przywlokłaś do domu Kluskę, ku mojemu niezadowoleniu. Stałyśmy się przyjaciółkami, stadem.
Dziękuję Ci rówież za to. I za to że byłam członkiem Twojej rodziny- to był zaszczyt.
Nie płacz- dałaś mi wszystko co mogłaś mi dać. Jednak ani czasu ani choroby nie mogłyśmy oszukać.
Kiedyś znów się spotkamy- wierzę w to. Ty też uwierz. Bo nie było by większej niesprawiedliwości, gdyby pies i człowiek, zakochani w sobie tak jak ja i Ty  nie mieli się nigdy więcej spotkać...


niedziela, 10 kwietnia 2016

Agunia- pies skazany na śmierć za życia...



Jestem Aga, mam padaczkę. Tyle się liczy. Nieważne, że jestem młoda, chcę kochać i uwielbiam ruch. Nikogo nie obchodzi to, że kiedy biegam po łące, czując wiatr w uszach jestem wolna. Wolna od świata, w którym jestem tylko chorym psem, skazanym na bezdomność i śmierć.
Was- ludzi, nie obchodzi nic poza tym, że jestem chora. Nie widzicie jak z dnia na dzień coraz bardziej staję się cieniem. Cieniem psa, którym mogłam być, gdyby ktoś go pokochał.
Czego mi brakuje? Nie prosiłam o chorobę, nie chciałam jej. Mogę normalnie żyć, jeśli tylko ktoś da mi szansę. Dostaję leki, umiem sobie radzić w nowych warunkach.
Jest jedna rzecz z którą nie poradzę sobie nigdy- Wasza obojętność.
Ja nie jestem gorsza- jestem po prostu chora, choroba nie wybiera.
Czy wiecie jakie to uczucie, kiedy ktoś zabiera Was na spacer, przytula się, głaszcze. Ma się nadzieję, że tak będzie zawsze- ale nie, bo mam padaczkę. Jestem nietykalna, gorsza, nie mam szans na dom.
Nie możecie się na chwilę zatrzymać i choć przez minutę pomyśleć jak ja się czuję???
Jestem wyżłem, potrzebuję ruchu, wolności i miłości. Jedyna rzecz która może Was ograniczać to moje tabletki i ataki. Zdarzają się rzadko. Z każdego wyszłam obronną łapą- bo chcę mieć dom. Czekam na kogoś, kto patrzy sercem, nie oczami.
Kiedy śpię w mojej budzie często śni mi się, że mam swoje miejsce na ziemi. Czuję delikatną rękę na głowie i słyszę ciepły głos, który mówi- Aguniu, nie martw się, już nigdy nie będziesz sama. Kochamy Cię. I nigdy nie zostawimy. W błogości macham łapami leżąc na plecach i czując się bezpiecznie a później budzę się i jedyne co widzę to ściany od mojej budy.
Powiedzcie mi Wy ludzie- bo ja jako pies tego nie rozumiem. Czy trudno jest pokochać kogoś kto ma bagaż doświadczeń ? Czy trudno jest pokochac kogoś kto ma mniejsze szanse?
Tak bardzo chciała bym mieć dom. Będę dobrym wyżłem, radosnym, energicznym, dającym nogę, jeśli mi pozwolicie- chociaż tak nie powinno być.
Nie proszę dla mnie – proszę dla nich- moich opiekunek. Ja dawno temu pogodziłam się z ludzką bezduszością , one nie. Wciąż wierzą, że gdzieś tak na świecie jest ktoś, kto pokocha mnie mimo wszystko...
Mieszkam pod Krakowem. Odwiozą mnie do nowego domu, nawet w innym mieście, byle kotów tam nie było bo nie za bardzo za nimi przepadam...
Dziękuję , że poświęciliście czas , aby przeczytać moją historię.
Pamiętajcie, nadal czekam. Agusia..
Kontakt:

Magda 509188082