Dla Marka i Zosi
Jeszcze 3 miesiące temu leżała na lodowatej betonowej podłodze. Bez strachu patrzyła śmierci prosto w oczy. Pewnie było jej wszystko jedno- dzisiaj, jutro, za tydzień. Kiedy identyczne dni wloką się jeden za drugim nie pozostaje zbyt wiele miejsca na złudzenia. Nawet nadzieja, która ponoć umiera ostatnia szepce tylko po cichutku zagłuszana przez zdrowy rozsądek i rzeczywistość.
Być może wtedy zostały jej tylko wspomnienia. Wspomnienia ciepłego, wymarzonego domu. Wspomnienia których nie da się wymazać z pamięci. Mimo tego że ranią, mimo tego że nie ma już powrotu do dawnego życia. A może nigdy tak nie było? Może Zosia nigdy nie miała prawdziwego domu i kochających właścicieli. Tego nigdy się już nie dowiemy, Zosia już nikomu nie zwierzy się ze swoich sekretów. Śpi teraz spokojnie. O czym śni możemy się tylko domyślać. Może znowu jest w pełni sił, młoda , zdrowa, beztroska. Może biega radośnie u boku ukochanej osoby z którą rozdzieliło ja okrutne życie. A może tylko wyobraża sobie jakby to było.
Zosia- jedno z psich istnień uratowana przez ludzi o wielkich sercach. Uwielbiana, zadbana, kochana. Zabrana z umieralni psich marzeń do lepszego życia, zamieszkała w hotelu dla psów. Miała czekać na nowy dom. Zniszczona przez ludzi i chorobę. Wdzięczna za opiekę i uczucia.
Zosia, humorystycznie nazywana psem który cieszył się tylko połową siebie. Kiedy malamucia dupka i ogon tańczyły z radości oczy Zosi wciąż pozostawały smutne. Naznaczone odbiciem miesięcy/ lat kiedy nikogo nie obchodziła i nic nie miała. Jakby widziała coś , co dla nas jest niedostępne, coś co napawało ją bezbrzeżnym smutkiem. Może widziała przyszłość?
Wiele osób zaangażowało się w pomoc dla Zosi. Finansowo, emocjonalnie, rzeczowo. Zosia wzbudzała gorące uczucia- tyle przeszła, tyle wycierpiała. Wszyscy z zapartym tchem śledzili jej losy na malamucim forum, z każdym nowym wpisem budziła się nadzieja. Być może dla Zosi słońce także wkrótce zaświeci? Niestety nie zaświeciło. Zgasło. Zgasło na zawsze tak jak Zosine życie.
Mimo tego że Zosia miała swoje lata, była chora, wiele w życiu przeszła, bardzo ciężko jest ogarnąć rzeczywistość i pogodzić się ze stratą. Wciąż nasuwa się pytanie dlaczego? Dlaczego teraz, dlaczego Zosia? Nie ma odpowiedzi na takie pytania.
Zosia miała szansę na nowe życie, szansę która pozostanie niewykorzystana. Być może ktoś kiedyś, dzięki Zosinej historii zastanowi się nad tym co czują psy w takich okolicznościach.
Zosia nie czuje już nic poza radością -podobno- w psim niebie. Jednak my tutaj borykamy się z wieloma uczuciami i pytaniami. Co by było gdyby? Gdyby zrobić więcej ogłoszeń, gdyby wrzucić Zosię na więcej stron, gdyby powiedzieć o niej większej ilości ludzi. Być może nic a być może bardzo wiele.
Być może Zosia opuściłaby ten świat i nas kołysana do snu przez ukochanego człowieka. A być może sytuacja wyglądałaby tak samo. Niestety teraz nie uzyskamy odpowiedzi na te pytania. Zosina świeczka zgasła i niestety nigdy już nie zapłonie.
Mnie ogarnia jedno uczucie- jakie to cholernie niesprawiedliwe. Zosia umarła kochana a jednak bezdomna... Czy tak musiało być? NIE!! Gdyby ktoś jej szukał, gdyby ktoś o nią dbał, gdyby ktoś ją kochał, wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej.
Zofia, Zosia, Zosieńka, kochana przez wielu a tak naprawdę niczyja.
Wiem że nigdy jej nie widziałam, ale wiem że chciałaby podziękować za szansę na drugie życie...
wtorek, 19 marca 2013
czwartek, 28 lutego 2013
Alf i Berni w akcji- odcinek 5- Mała słodka Izi
-Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalffffffffffffffffffff!!!!!!
-Czego?
- A nic, sprawdzam łączność hłe hłe.
-Berni , mówiłem Ci. Czy Ty nie możesz ogarnąć co to jest
popołudniowa sjesta? Najbardziej łopatologicznie- JA ŚPIĘ A TY
MILCZYSZ!!
- Ej no, będziesz spał popołudniami jak jakiś bachor???
- Nie jak bachor, popołudniowa drzemka pomaga w trawieniu..
- No Tobie pomoc w trawieniu to się akurat przyda Szczuplaczku..
- Berni, gdybyśmy nie znali się tyle lat chyba miałbyś bliższy
kontakt
z moimi zębami. Chodzi Ci o coś?
- Widziałeś tą nową Dziunię?
- Którą, jest ich ze 3.
- No tą naszego wzrostu
- Aaaa Izi, no widziałem...
- I co myślisz?
- Nic nie myślę. Ładna i tyle. Ale nosa zadziera jak wszystkie inne.
Niby w typie rasy więc nie dla psa kiełbasa- sam rozumiesz. Podchodzisz,
zagadujesz , a ta nawet nie raczy się podnieść.
- No właśnie wiem. Chodźże , pójdziemy razem, może nas tak łatwo nie oleje...
Chłopcy dumni ze swego pomysłu pomaszerowali łapa w łapę do boksu Izi.
- Cześć... Co robisz- zagaił nieśmiało Berni.
-Leżę, masz oczy na urlopie?- padła sucha odpowiedź.
- Ej Ty jesteś jakaś dziwna. Przychodzimy do Ciebie normalnie po przyjacielsku a Ty się nawet nie podniesiesz. Leżysz, tyłkiem do nas odwrócona , nawet nie raczysz wstać żeby się powąchać- Berni był
już lekko zniesmaczony.
- Widzisz chłopcze, gdyby to było takie łatwe...- Izmir niezbyt przejęła się dosadnym komentarzem.
- Przepraszam bo tym razem wyjątkowo ja nie ogarniam- a co trudnego jest w tym żeby się podnieść i kulturalnie przywitać???- Alf również zaczynał tracić cierpliwość.
- Ano nic, pod warunkiem że własne ciało chce Cię słuchać.
- Że co?- Berni jak zwykle potrzebował chwili aby ogarnąć temat.
- Głusi jesteście? Uwierzcie mi że gdybym mogła, poderwałabym się na
Wasz widok merdając szaleńczo ogonem i podskakując jak kauczukowa
piłka. Sęk w tym, że nie mogę, nie dam rady.
-Rzeczywiście, bardzo trudne, podnieść się na własnych łapach. Jak widzę miska pusta, w boksie czysto więc raczej chodzisz na spacery.
- Ależ oczywiście, chodzę wtedy kiedy muszę.
- Te czekaj Berni, czuję głębszy temat... Izi nie złość się, my są proste chłopaki, wytłumacz nam o co chodzi z tym Twoim ciałem i niemocą.
- A macie chwilę czasu?
- A wyglądamy jakbyśmy mięli coś lepszego do roboty?
- No nie hihi. Jestem tu już jakiś czas, ale byłam w drugiej części więc nie mięliśmy okazji się poznać. Jednak co nieco o Was słyszałam. Ty Alf nienawidzisz wszystkich którzy tylko wejdą Ci w drogę. Ale Twoja nienawiść trwa jakieś 2-3 dni. Kiedy przekonasz się że nowa osoba nie ma złych zamiarów, dajesz zrobić ze sobą wszystko. Bardzo mocno dostałeś w tyłek od życia i panicznie boisz się zaufać.
Po tej deklaracji Afowi zrzedła mina, Izi uderzyła w czułą strunę, była niepokojąco szczera.
Kiedy Berni wpatrywał się w Izi oczami jak pięciozłotówki rezolutna malamutka również jego "wzięła na tapetę".
- Ty , podobnie jak ja wiesz jak to jest żyć na łańcuchu... W odróżnieniu od Alfa nie codziennie byłeś traktowany jak worek treningowy więc nie masz takiego dystansu do ludzi
-Te Izi czekaj chwilę, mnie się wydaje czy Ty jesteś plotkarą?- Alf musiał jakoś wybrnąć z sytuacji.
- Plotkarą? Bardzo śmieszne. Opowiadają to słucham, dobrze wiedzieć z kim ma się do czynienia. Im więcej słyszę takich historii jak Wasza, czy moja, tym mniej wierzę w ludzi.
- Izi wszystko fajnie, ale jak to z Tobą jest? I jak było?
- Nic szczególnego - historia podobna to setek innych. Od szczeniaka mieszkałam przy budzie, oczywiście na łańcuchu. Nieszczęśliwie dla mnie łańcuch okazał się trochę za mocny na moje możliwości. Starałam się jakoś sobie radzić, ale niestety z ciałem nie da się wygrać. Mój coraz bardziej obciążony kręgosłup zaczął odmawiać posłuszeństwa. Wegetowałam tam z dnia na dzień. Powiem Wam szczerze że często marzyłam o tym aby ktoś zakończył moje cierpienia. Nikt taki się nie znalazł. Pomogłam sobie sama-ten jeden jedyny raz. Po setkach nieudanych prób w końcu zdarzył się ten jeden raz- szarpnęłam wystarczająco mocno. Kosztowało mnie to bardzo wiele ale w końcu byłam WOLNA!! Biegłam przed siebie ile sił w łapach. Chciałam uciec jak najdalej. Nie udało się. Bardzo szybko zostałam złapana- trafiłam za kraty. Nie wiedziałam co mnie czeka. Było mi już wszystko jedno, chciałam tylko żeby dali mi święty spokój. Znałam na to jeden sposób- pokazywałam zęby. Od razu przykleili mi łatkę agresywnej nie dając wielkich szans na nowe życie. Podobno uśmiechnęło się do mnie szczęście- zabrali mnie ludzie z Fundacji. Zamieszkałam w hotelu, całkiem podobnym do tego. Czułam się jakbym trafiła do nieba. Pierwszy raz w życiu ktoś o mnie dbał, komuś na mnie zależało. Wiedziałam że to zbyt piękne aby było prawdziwe. Zaczęłam chorować. Z każdym dniem podniesienie się z posłania stawało się dla mnie coraz cięższym wyzwaniem. Jeździliśmy do psich lekarzy, dostawałam tony tabletek. W pewnym momencie było ze mną tak źle , że prawie wszyscy się już ze mną pożegnali.
Ale ja nie chciałam umierać. Podobno nie tak powinno wyglądać życie psa. Tak bardzo chciałam to zobaczyć... Niestety choroba poczyniła ogromne spustoszenia. Moje własne ciało już mnie nie słucha. Czasami nie mogę się podnieść, chociaż bardzo bym chciała. Nie mogę nasycić się wolnością czując na pysku ciepły wiatr. Nie jestem w stanie normalnie chodzić, moje własne łapy nie chcą mnie słuchać. Czy wiecie jak to jest być niewolnikiem własnego ciała? Nie po to zostałam stworzona. Kocham wolność, ruch i swobodę. Nigdy jednak nie będę się nimi cieszyć tak jak każdy zdrowy pies. Co mi więc zostało? Czekanie na dom. DOM- słowo dobrze znane a jednak obce.
Czasami wyobrażam sobie że mam dom. Miejsce gdzie nikomu nie przeszkadzają moje fizyczne ograniczenia. Miejsce gdzie kochają mnie za to że jestem. Miejsce w którym zawsze będę kochana i bezpieczna. Tak wiem, mam bujną wyobraźnię. Życie wygląda trochę inaczej, ale nie muszę Wam tego mówić, Wy też odsiedzieliście swoje za kratami.
Nikt nie chce psów takich jak ja- chorych. Nikogo nie obchodzi to że jak także chciałabym mieć kogo kochać, że moje fizyczne ograniczenia nie zabiły mojej wiecznej tęsknoty za swoim własnym miejscem na ziemi, za poczuciem przynależności.
Żałuję że nie umiem rozmawiać z ludźmi. Może moja historia coś by zmieniła, może choć jedna osoba popatrzyłaby na świat oczami psa. Oczami psa, któremu tak naprawdę już nic nie zostało.
A tak jestem tylko biedną słodką Izmir której wszyscy żałują ale której nikt nie chce....
Alf i Berni nie mieli żadnych słów pocieszenia dla Izmir. Niestety nie ma lekarstwa na złamane serce. Kiedy umiera nadzieja tak naprawdę nie pozostaje już nic...
-Czego?
- A nic, sprawdzam łączność hłe hłe.
-Berni , mówiłem Ci. Czy Ty nie możesz ogarnąć co to jest
popołudniowa sjesta? Najbardziej łopatologicznie- JA ŚPIĘ A TY
MILCZYSZ!!
- Ej no, będziesz spał popołudniami jak jakiś bachor???
- Nie jak bachor, popołudniowa drzemka pomaga w trawieniu..
- No Tobie pomoc w trawieniu to się akurat przyda Szczuplaczku..
- Berni, gdybyśmy nie znali się tyle lat chyba miałbyś bliższy
kontakt
z moimi zębami. Chodzi Ci o coś?
- Widziałeś tą nową Dziunię?
- Którą, jest ich ze 3.
- No tą naszego wzrostu
- Aaaa Izi, no widziałem...
- I co myślisz?
- Nic nie myślę. Ładna i tyle. Ale nosa zadziera jak wszystkie inne.
Niby w typie rasy więc nie dla psa kiełbasa- sam rozumiesz. Podchodzisz,
zagadujesz , a ta nawet nie raczy się podnieść.
- No właśnie wiem. Chodźże , pójdziemy razem, może nas tak łatwo nie oleje...
Chłopcy dumni ze swego pomysłu pomaszerowali łapa w łapę do boksu Izi.
- Cześć... Co robisz- zagaił nieśmiało Berni.
-Leżę, masz oczy na urlopie?- padła sucha odpowiedź.
- Ej Ty jesteś jakaś dziwna. Przychodzimy do Ciebie normalnie po przyjacielsku a Ty się nawet nie podniesiesz. Leżysz, tyłkiem do nas odwrócona , nawet nie raczysz wstać żeby się powąchać- Berni był
już lekko zniesmaczony.
- Widzisz chłopcze, gdyby to było takie łatwe...- Izmir niezbyt przejęła się dosadnym komentarzem.
- Przepraszam bo tym razem wyjątkowo ja nie ogarniam- a co trudnego jest w tym żeby się podnieść i kulturalnie przywitać???- Alf również zaczynał tracić cierpliwość.
- Ano nic, pod warunkiem że własne ciało chce Cię słuchać.
- Że co?- Berni jak zwykle potrzebował chwili aby ogarnąć temat.
- Głusi jesteście? Uwierzcie mi że gdybym mogła, poderwałabym się na
Wasz widok merdając szaleńczo ogonem i podskakując jak kauczukowa
piłka. Sęk w tym, że nie mogę, nie dam rady.
-Rzeczywiście, bardzo trudne, podnieść się na własnych łapach. Jak widzę miska pusta, w boksie czysto więc raczej chodzisz na spacery.
- Ależ oczywiście, chodzę wtedy kiedy muszę.
- Te czekaj Berni, czuję głębszy temat... Izi nie złość się, my są proste chłopaki, wytłumacz nam o co chodzi z tym Twoim ciałem i niemocą.
- A macie chwilę czasu?
- A wyglądamy jakbyśmy mięli coś lepszego do roboty?
- No nie hihi. Jestem tu już jakiś czas, ale byłam w drugiej części więc nie mięliśmy okazji się poznać. Jednak co nieco o Was słyszałam. Ty Alf nienawidzisz wszystkich którzy tylko wejdą Ci w drogę. Ale Twoja nienawiść trwa jakieś 2-3 dni. Kiedy przekonasz się że nowa osoba nie ma złych zamiarów, dajesz zrobić ze sobą wszystko. Bardzo mocno dostałeś w tyłek od życia i panicznie boisz się zaufać.
Po tej deklaracji Afowi zrzedła mina, Izi uderzyła w czułą strunę, była niepokojąco szczera.
Kiedy Berni wpatrywał się w Izi oczami jak pięciozłotówki rezolutna malamutka również jego "wzięła na tapetę".
- Ty , podobnie jak ja wiesz jak to jest żyć na łańcuchu... W odróżnieniu od Alfa nie codziennie byłeś traktowany jak worek treningowy więc nie masz takiego dystansu do ludzi
-Te Izi czekaj chwilę, mnie się wydaje czy Ty jesteś plotkarą?- Alf musiał jakoś wybrnąć z sytuacji.
- Plotkarą? Bardzo śmieszne. Opowiadają to słucham, dobrze wiedzieć z kim ma się do czynienia. Im więcej słyszę takich historii jak Wasza, czy moja, tym mniej wierzę w ludzi.
- Izi wszystko fajnie, ale jak to z Tobą jest? I jak było?
- Nic szczególnego - historia podobna to setek innych. Od szczeniaka mieszkałam przy budzie, oczywiście na łańcuchu. Nieszczęśliwie dla mnie łańcuch okazał się trochę za mocny na moje możliwości. Starałam się jakoś sobie radzić, ale niestety z ciałem nie da się wygrać. Mój coraz bardziej obciążony kręgosłup zaczął odmawiać posłuszeństwa. Wegetowałam tam z dnia na dzień. Powiem Wam szczerze że często marzyłam o tym aby ktoś zakończył moje cierpienia. Nikt taki się nie znalazł. Pomogłam sobie sama-ten jeden jedyny raz. Po setkach nieudanych prób w końcu zdarzył się ten jeden raz- szarpnęłam wystarczająco mocno. Kosztowało mnie to bardzo wiele ale w końcu byłam WOLNA!! Biegłam przed siebie ile sił w łapach. Chciałam uciec jak najdalej. Nie udało się. Bardzo szybko zostałam złapana- trafiłam za kraty. Nie wiedziałam co mnie czeka. Było mi już wszystko jedno, chciałam tylko żeby dali mi święty spokój. Znałam na to jeden sposób- pokazywałam zęby. Od razu przykleili mi łatkę agresywnej nie dając wielkich szans na nowe życie. Podobno uśmiechnęło się do mnie szczęście- zabrali mnie ludzie z Fundacji. Zamieszkałam w hotelu, całkiem podobnym do tego. Czułam się jakbym trafiła do nieba. Pierwszy raz w życiu ktoś o mnie dbał, komuś na mnie zależało. Wiedziałam że to zbyt piękne aby było prawdziwe. Zaczęłam chorować. Z każdym dniem podniesienie się z posłania stawało się dla mnie coraz cięższym wyzwaniem. Jeździliśmy do psich lekarzy, dostawałam tony tabletek. W pewnym momencie było ze mną tak źle , że prawie wszyscy się już ze mną pożegnali.
Ale ja nie chciałam umierać. Podobno nie tak powinno wyglądać życie psa. Tak bardzo chciałam to zobaczyć... Niestety choroba poczyniła ogromne spustoszenia. Moje własne ciało już mnie nie słucha. Czasami nie mogę się podnieść, chociaż bardzo bym chciała. Nie mogę nasycić się wolnością czując na pysku ciepły wiatr. Nie jestem w stanie normalnie chodzić, moje własne łapy nie chcą mnie słuchać. Czy wiecie jak to jest być niewolnikiem własnego ciała? Nie po to zostałam stworzona. Kocham wolność, ruch i swobodę. Nigdy jednak nie będę się nimi cieszyć tak jak każdy zdrowy pies. Co mi więc zostało? Czekanie na dom. DOM- słowo dobrze znane a jednak obce.
Czasami wyobrażam sobie że mam dom. Miejsce gdzie nikomu nie przeszkadzają moje fizyczne ograniczenia. Miejsce gdzie kochają mnie za to że jestem. Miejsce w którym zawsze będę kochana i bezpieczna. Tak wiem, mam bujną wyobraźnię. Życie wygląda trochę inaczej, ale nie muszę Wam tego mówić, Wy też odsiedzieliście swoje za kratami.
Nikt nie chce psów takich jak ja- chorych. Nikogo nie obchodzi to że jak także chciałabym mieć kogo kochać, że moje fizyczne ograniczenia nie zabiły mojej wiecznej tęsknoty za swoim własnym miejscem na ziemi, za poczuciem przynależności.
Żałuję że nie umiem rozmawiać z ludźmi. Może moja historia coś by zmieniła, może choć jedna osoba popatrzyłaby na świat oczami psa. Oczami psa, któremu tak naprawdę już nic nie zostało.
A tak jestem tylko biedną słodką Izmir której wszyscy żałują ale której nikt nie chce....
Alf i Berni nie mieli żadnych słów pocieszenia dla Izmir. Niestety nie ma lekarstwa na złamane serce. Kiedy umiera nadzieja tak naprawdę nie pozostaje już nic...
niedziela, 24 lutego 2013
Alf i Berni w akcji -ODCINEK 4- gościnnie występuje Olaf
Goście
-Berni przestań się śmiać bo zaraz skrętu żołądka dostaniesz!!
-Że co? No może i dostanę , ale chyba z głodu, minęły już 2 godziny od śniadania!! Jak ja wytrzymam do popołudnia?
-Skup się na śmiechu, jak tak dalej pójdzie Twoja głupawka potrwa nawet do wieczora.
-No Alf ale nie mów że to nie było śmieszne...
-No było , ale ileż można śmiać się z tego samego.
-Ej chłopaki ale o co chodzi- Olaf, hotelowa syrena alarmowa również chciał wiedzieć co się stało. Niestety podczas całego zdarzenia wył zbyt głośno aby cokolwiek usłyszeć.
-Olek, Ty to się chyba nigdy nie ogarniesz... Widziałeś ludzi którzy byli tutaj rano?
-No kątem oka, byłem zajęty bardzo..
-Tak, wiem , próbowałeś pozbawić nas wszystkich zdolności słuchu..
-Alf, wiesz, dzień jak co dzień, trzeba się czymś zająć. Ja lubię powyć więc co sobie będę żałował i tak nikogo to nie obchodzi.
-Nikogo jak nikogo, moje bębenki są na wykończeniu a tak się nieszczęśliwie składa że jesteśmy sąsiadami.
-Dobra będę wył trochę ciszej. Opowiadasz czy nie?
-No opowiadam. Tak jak już pytałem- kojarzysz ludzi którzy byli dzisiaj rano?
-No kojarzę.
-Chcieli adoptować psa, przyszli żeby nas pooglądać.
-I co , i co? Ktoś wychodzi na wolność?
-Ehe, ja Ty i Berni, wszyscy razem do jednego domu.
-Bardzo śmieszne Alf, bardzo śmieszne...
-W każdym razie po tym jak ONA powiedziała im że Berni ma 6 lat a oni zapytali czy jeszcze urośnie nadstawiłem uszu, coś mówiło mi że będzie zabawnie.
-I było?
-No raczej... Chodzili od bosku do boksu, na Ciebie też się gapili. Chyba nawet im się podobałeś , ale kiedy zobaczyli że utykasz na łapę , wymamrotali „na co komu kaleka” i poszli dalej. Pytali o psa z rodowodem, szczeniaka chcieli najbardziej. Jak ONA im powiedziała że szczeniaka z rodowodem to najlepiej w hodowli kupić to miny mięli bezcenne.
-Hłe hłe hłe...
-Berni, cicho być ! OPOWIADAM!!
-No właśnie , on opowiada!!
-No i w końcu dotarli do naszych szczeniaków. Prawie zaczęli piszczeć na ich widok.
-Chcieli się z nimi pobawić i pogłaskać więc zarządali żeby wypuścić je na wybieg..
-Nie...
-Tak...
-Hłe , hłe , hłe- Olaf też nie wytrzymał.
-Więc możesz sam sobie dokończyć jaki finał miała cała historia?
-Wyszli brudni i potargani?
-No a jakże by inaczej. Nasze słodkie bachorki spisały się na medal... Nie ma to jak test na szczeniaka.
-Czyli wymiękli?
-No nie ma to tamto, założę się że już ich tu nie zobaczymy. Chyba dotarło do nich że pies to nie pluszowa maskotka która pachnie i ładnie wygląda.
-Skąd oni się biorą?
-Nie mam pojęcia, ale mam nadzieję że nie rozmnażają się przez pączkowanie...
-Ja tam bym się cieszył, przynajmniej częściej byłoby się z czego pośmiać...
-jak wychodzili zatrzymali się przy moim boksie, próbowali wpychać paluchy przez kraty żeby mnie pogłaskać. Byli bardzo zaskoczeni kiedy zacząłem warczeć...
-Chciało Ci się?
-No niby nie, ale miałem jeszcze nadzieję że może dam im do myślenia. Wiesz chyba nie ciężko się zorientować że dla psa po przejściach obcy ludzie chcący wejść z nim w bezpośredni kontakt zwłaszcza w jego „mieszkaniu” nie muszą być czymś fajnym. Ostrzegłem ich-uczciwie. Przecież bym ich nie ugryzł- za dużo wstydu bym JEJ narobił.
-Czyli skończyło się na kolejnej ucieczce..
-No tak ale może to i lepiej, kto by chciał zamieszkać w „ domu” gdzie masz tylko ładnie wyglądać a jak pojawi się tylko cień problemu to od razu dostajesz wylotkę
-No chyba nikt. To ja już wolę mieszkać tutaj, przynajmniej wiem czego się spodziewać.
-No ja też wolę. Tylko czasami zastanawiam się jak wygląda inne życie...
-Ja wiem. Nadal pamiętam... Tylko co mi z tego??
-Przynajmniej masz jakieś wspomnienia.. Ja najlepsze wspomnienia mam stąd...
-Berni przestań się śmiać bo zaraz skrętu żołądka dostaniesz!!
-Że co? No może i dostanę , ale chyba z głodu, minęły już 2 godziny od śniadania!! Jak ja wytrzymam do popołudnia?
-Skup się na śmiechu, jak tak dalej pójdzie Twoja głupawka potrwa nawet do wieczora.
-No Alf ale nie mów że to nie było śmieszne...
-No było , ale ileż można śmiać się z tego samego.
-Ej chłopaki ale o co chodzi- Olaf, hotelowa syrena alarmowa również chciał wiedzieć co się stało. Niestety podczas całego zdarzenia wył zbyt głośno aby cokolwiek usłyszeć.
-Olek, Ty to się chyba nigdy nie ogarniesz... Widziałeś ludzi którzy byli tutaj rano?
-No kątem oka, byłem zajęty bardzo..
-Tak, wiem , próbowałeś pozbawić nas wszystkich zdolności słuchu..
-Alf, wiesz, dzień jak co dzień, trzeba się czymś zająć. Ja lubię powyć więc co sobie będę żałował i tak nikogo to nie obchodzi.
-Nikogo jak nikogo, moje bębenki są na wykończeniu a tak się nieszczęśliwie składa że jesteśmy sąsiadami.
-Dobra będę wył trochę ciszej. Opowiadasz czy nie?
-No opowiadam. Tak jak już pytałem- kojarzysz ludzi którzy byli dzisiaj rano?
-No kojarzę.
-Chcieli adoptować psa, przyszli żeby nas pooglądać.
-I co , i co? Ktoś wychodzi na wolność?
-Ehe, ja Ty i Berni, wszyscy razem do jednego domu.
-Bardzo śmieszne Alf, bardzo śmieszne...
-W każdym razie po tym jak ONA powiedziała im że Berni ma 6 lat a oni zapytali czy jeszcze urośnie nadstawiłem uszu, coś mówiło mi że będzie zabawnie.
-I było?
-No raczej... Chodzili od bosku do boksu, na Ciebie też się gapili. Chyba nawet im się podobałeś , ale kiedy zobaczyli że utykasz na łapę , wymamrotali „na co komu kaleka” i poszli dalej. Pytali o psa z rodowodem, szczeniaka chcieli najbardziej. Jak ONA im powiedziała że szczeniaka z rodowodem to najlepiej w hodowli kupić to miny mięli bezcenne.
-Hłe hłe hłe...
-Berni, cicho być ! OPOWIADAM!!
-No właśnie , on opowiada!!
-No i w końcu dotarli do naszych szczeniaków. Prawie zaczęli piszczeć na ich widok.
-Chcieli się z nimi pobawić i pogłaskać więc zarządali żeby wypuścić je na wybieg..
-Nie...
-Tak...
-Hłe , hłe , hłe- Olaf też nie wytrzymał.
-Więc możesz sam sobie dokończyć jaki finał miała cała historia?
-Wyszli brudni i potargani?
-No a jakże by inaczej. Nasze słodkie bachorki spisały się na medal... Nie ma to jak test na szczeniaka.
-Czyli wymiękli?
-No nie ma to tamto, założę się że już ich tu nie zobaczymy. Chyba dotarło do nich że pies to nie pluszowa maskotka która pachnie i ładnie wygląda.
-Skąd oni się biorą?
-Nie mam pojęcia, ale mam nadzieję że nie rozmnażają się przez pączkowanie...
-Ja tam bym się cieszył, przynajmniej częściej byłoby się z czego pośmiać...
-jak wychodzili zatrzymali się przy moim boksie, próbowali wpychać paluchy przez kraty żeby mnie pogłaskać. Byli bardzo zaskoczeni kiedy zacząłem warczeć...
-Chciało Ci się?
-No niby nie, ale miałem jeszcze nadzieję że może dam im do myślenia. Wiesz chyba nie ciężko się zorientować że dla psa po przejściach obcy ludzie chcący wejść z nim w bezpośredni kontakt zwłaszcza w jego „mieszkaniu” nie muszą być czymś fajnym. Ostrzegłem ich-uczciwie. Przecież bym ich nie ugryzł- za dużo wstydu bym JEJ narobił.
-Czyli skończyło się na kolejnej ucieczce..
-No tak ale może to i lepiej, kto by chciał zamieszkać w „ domu” gdzie masz tylko ładnie wyglądać a jak pojawi się tylko cień problemu to od razu dostajesz wylotkę
-No chyba nikt. To ja już wolę mieszkać tutaj, przynajmniej wiem czego się spodziewać.
-No ja też wolę. Tylko czasami zastanawiam się jak wygląda inne życie...
-Ja wiem. Nadal pamiętam... Tylko co mi z tego??
-Przynajmniej masz jakieś wspomnienia.. Ja najlepsze wspomnienia mam stąd...
sobota, 1 grudnia 2012
Alf i Berni w akcji czyli hotelowe pogaduchy odcinek 3
List..
Drogi Święty Mikołaju …
-Alf no bez kitu ja się zaraz poleje ze śmiechu. Chyba nie będziemy pisać tego tak naprawdę jak dwa jełopy.
-Chcesz tu mieszkać kolejne 10 lat a później umrzeć niepamiętany przez nikogo?
-No nie chcę..
-A czy któryś z naszych poprzednich pomysłów na nowy dom wypalił?
-No nie...
-To sklej zęby i daj mi pomyśleć.
Drogi Święty Mikołaju...
To my Alf i Berni- na pewno nas znasz, powoli stajemy się sławni...
Od lat mieszkamy w hotelu i podobno czekamy na nowy dom.
Jesteśmy grzeczni , mili, przyjacielscy – Berni cicho bądź, Twój szyderczy śmiech w niczym mi nie pomaga- no i kwestia podstawowa- SZUKAMY DOMU!!
Do hotelu w którym mieszkamy trafiają czasem prywatne psy- to od nich wiemy co to jest dom.
Też byśmy chcieli mieć takowy.
Nasze historie ( o ile w ogóle Cię to interesuje ) są proste , krótkie i zwięzłe.
Nikt nigdy nas nie kochał, nie potrzebował, nie dbał o nas.
Pewnie pomyślisz że jest wielu , którzy są w gorszej sytuacji niż my. My mamy co jeść , mamy gdzie mieszkać. Ale każdy ma swoje marzenia, mamy je i my, dlatego do Ciebie piszemy.
Zbliżają się Święta. Czas niby rodzinny, przepełniony miłością i nastrajający pozytywnie.
Nie dla nas. My nie za bardzo mamy się z czego cieszyć. Wszystkie dni są takie same- puste.
Ciepłą rodzinną atmosferę, miłe chwile spędzone pod osłoną świątecznego drzewka znamy tylko z opowiadań. Wciąż zastanawiamy się jak wygląda choinka.
Nasze Święta od lat wyglądają tak samo- jakiś smaczny kąsek, kilka łez opiekunów uronionych nad naszym nieszczęśliwym losem i samotność.
Nie lubimy śniegu. Śnieg zawsze zwiastuje najgorsze- ludzie zaczynają czuć świąteczny klimat, są rozanieleni, rozemocjonowani. A my wtedy czujemy się coraz bardziej samotni, coraz bardziej niepotrzebni. Podobno jest to czas rozmyślań. My także rozmyślamy.
Rozmyślamy nad tym w czym zawiniliśmy że nikt nas nie chce.
Minie grudzień, niepostrzeżenie miną kolejne Święta a w naszym życiu nic się nie zmieni. Wciąż będziemy niekochani,anonimowi, bezdomni.
Ale w nas płonie iskierka nadziei,wiemy że warto walczyć o swoje marzenia.
Drogi Święty Mikołaju, wiemy że nie istniejesz, tak samo jak nie istnieje szansa dla nas na nowy dom. Mimo wszystko piszemy do Ciebie bo to choć przez chwilę pozwoli nam oszukać siebie i rzeczywistość.
Drogi Święty Mikołaju …
-Alf no bez kitu ja się zaraz poleje ze śmiechu. Chyba nie będziemy pisać tego tak naprawdę jak dwa jełopy.
-Chcesz tu mieszkać kolejne 10 lat a później umrzeć niepamiętany przez nikogo?
-No nie chcę..
-A czy któryś z naszych poprzednich pomysłów na nowy dom wypalił?
-No nie...
-To sklej zęby i daj mi pomyśleć.
Drogi Święty Mikołaju...
To my Alf i Berni- na pewno nas znasz, powoli stajemy się sławni...
Od lat mieszkamy w hotelu i podobno czekamy na nowy dom.
Jesteśmy grzeczni , mili, przyjacielscy – Berni cicho bądź, Twój szyderczy śmiech w niczym mi nie pomaga- no i kwestia podstawowa- SZUKAMY DOMU!!
Do hotelu w którym mieszkamy trafiają czasem prywatne psy- to od nich wiemy co to jest dom.
Też byśmy chcieli mieć takowy.
Nasze historie ( o ile w ogóle Cię to interesuje ) są proste , krótkie i zwięzłe.
Nikt nigdy nas nie kochał, nie potrzebował, nie dbał o nas.
Pewnie pomyślisz że jest wielu , którzy są w gorszej sytuacji niż my. My mamy co jeść , mamy gdzie mieszkać. Ale każdy ma swoje marzenia, mamy je i my, dlatego do Ciebie piszemy.
Zbliżają się Święta. Czas niby rodzinny, przepełniony miłością i nastrajający pozytywnie.
Nie dla nas. My nie za bardzo mamy się z czego cieszyć. Wszystkie dni są takie same- puste.
Ciepłą rodzinną atmosferę, miłe chwile spędzone pod osłoną świątecznego drzewka znamy tylko z opowiadań. Wciąż zastanawiamy się jak wygląda choinka.
Nasze Święta od lat wyglądają tak samo- jakiś smaczny kąsek, kilka łez opiekunów uronionych nad naszym nieszczęśliwym losem i samotność.
Nie lubimy śniegu. Śnieg zawsze zwiastuje najgorsze- ludzie zaczynają czuć świąteczny klimat, są rozanieleni, rozemocjonowani. A my wtedy czujemy się coraz bardziej samotni, coraz bardziej niepotrzebni. Podobno jest to czas rozmyślań. My także rozmyślamy.
Rozmyślamy nad tym w czym zawiniliśmy że nikt nas nie chce.
Minie grudzień, niepostrzeżenie miną kolejne Święta a w naszym życiu nic się nie zmieni. Wciąż będziemy niekochani,anonimowi, bezdomni.
Ale w nas płonie iskierka nadziei,wiemy że warto walczyć o swoje marzenia.
Drogi Święty Mikołaju, wiemy że nie istniejesz, tak samo jak nie istnieje szansa dla nas na nowy dom. Mimo wszystko piszemy do Ciebie bo to choć przez chwilę pozwoli nam oszukać siebie i rzeczywistość.
piątek, 9 listopada 2012
Argo pies który biegł nawet kiedy stał :)
Zniszczony życiem, tułaczką, brakiem miłości. Wychudzony, zrezygnowany , chory. Kochający ludzi tak bardzo że tylko ktoś bezduszny przeszedłby obok niego obojętnie.
Kiedy trafił pod naszą opiekę myśleliśmy że szybko znajdzie dom. Życie zweryfikowało jednak nasze plany i nadzieje. Argo spędził za kratami długie miesiące, boleśnie lecz nieubłaganie godząc się z takim życiem. Argo miał wielu fanów, regularnie zabawiany przez wolontariuszy, rozpieszczany, był naszym oczkiem w głowie. Nigdy nie opuszczał go dobry humor, zawsze tryskał energią i był gotowy do zabaw. Dopiero kiedy robiło się cicho i pusto Argo zaczynał płakać.
Płakał cicho, rozpaczliwie, po psiemu. Płakał za tym co kiedyś miał i utracił. Stojąc nieopodal trzeba było walczyć z samym sobą , aby nie biec do Argo chcąc utulić jego cichy psi żal. Jednak co mieliśmy mu do zaoferowania? Pełną miskę, spacer, chwilę uwagi.
Argo nas pokochał. Miłością psią, szczerą i bezinteresowną. Jako jeden z wielu dał nam lekcję życia. Pomimo że takich jak on było wielu, jemu to nie przeszkadzało, myślał że ma u nas dom. To bardzo smutne patrzeć na psa za kratami, na psa który tak bardzo chce kochać , ale nie ma kogo.
Wiosną tego roku dla Argo zaświeciło słońce. Zaświeciło tylko po to aby za chwilę schować się za chmurami. Argo znalazł dom. Wydawało się wymarzony, wyczekany, już na zawsze.
Po niespełna dwóch tygodniach został przez nas odebrany interwencyjnie.
Nigdy nie zapomnę jego radości na widok hotelu i swojego starego boksu. Argo- pies który pogodził się z życiem, pogodził się ze swoim przeznaczeniem którym pozornie była samotność. Mijały kolejne dni, później tygodnie i w końcu miesiące. Kolejny telefon, który tak jak dziesiątki poprzednich mógł okazać się tylko strzałem na ślepo.
Długie rozmowy, przygotowania, podróż. I w końcu uczucie- że to jest „to”.
Po miesiącach tułaczki Argo znalazł swoje miejsce na ziemi u ludzi o sercach tak wielkich że słowa nie są w stanie tego oddać.
Teraz Argo ma kogo kochać, ma swoje miejsce na ziemi. Nie mogłybyśmy sobie wymarzyć lepszego domu dla niego. Wielkie serce Argusia w końcu bije wspólnym rytmem z ludzkimi ( i Sonisiowymi) sercami.
Ja , codziennie przechodząc koło jego, pustego teraz boksu tęsknię. Ale to słodka tęsknota. Bo wiem że Arguś trafił do raju, takiego jakiego życzymy sobie dla wszystkich naszych psów.
Może myśli o nas czasami, tak jak my o nim, przypominając sobie wspólne chwile, nadzieje i niestety rozczarowania.
Argo- nigdy Cię nie zapomnę. Ani ja ani woźna, ani Aśka, ani Gosia. Coś w nas zmieniłeś, czegoś nas nauczyłeś. Nauczyłeś nas wiary w to że nie można się poddawać.
Argo na zawsze obok Misi,Pigi, Lilki, Oskara, i mojej ukochanej Polyanny pozostanie jednym z psów będących przykładem na to że warto walczyć do końca...
Hotelowe pogaduchy czyli Alf i Berni w akcji odcinek 2
ODCINEK DRUGI+ NASZE CHŁOPAKI PLUS ARES
Nasi weseli bohaterowie musieli zmierzyć się z konkurencją. Wielką niespodzianką był dla nich fakt że nie mają monopolu na zakłócanie ciszy nocno-porannej. Drzemali słodko na swoich kocykach nie śniąc nawet o nadchodzącym kataklizmie. Alf właśnie przewracał się na drugi bok śniąc o wielkiej , pachnącej kości kiedy jego uszy zostały skatowane najbardziej piskliwym dźwiękiem jaki w życiu słyszał.
Ulalala aj law ju bejbe u lalalala law mi tuuuuuuuunaaaaaaaaaaaaajtttt!!!!!!!!!!!!!!!- wesoło zaintonował Ares przytupując łapą w takt czegoś co miało być melodią.
Alf w ciągu sekundy poderwał się z posłania przecierając łapą zaspane oczy.
-Berni, słyszałeś to?
-Musiałbym być martwy żeby nie słyszeć...
-Kto to?
-Nie wiem. Czekaj...
-Ulalala laj law ju be......- Ares nie dawał za wygraną.
-Ares ???
-Tak?
-To Ty?
-Pewnie że ja.
-Zamknij się !!- wykrzyczeli chłopcy warcząc przy tym głośno aby podkreślić wagę swojej wypowiedzi.
-Dlaczego? Ćwiczę, to wolny kraj, wolny hotel, konstytucja gwarantuje mi wolność wypowiedzi. Jest po szóstej, se wezwij straż miejską jak coś Ci przeszkadza.
-Ares chłopie my tu do Ciebie grzecznie, prawie z sercem na dłoni, bądź psem, daj spać. Wyjesz gorzej niż głodne szczeniaki.
-Daj mi szansę, poćwiczę, będzie lepiej-odparł Ares, pewien swego.
-Ares zanim Ty skończysz swoje ćwiczenia i będzie lepiej to nasze uszy wylądują na śmietniku a z naszych mózgów zrobi się papka- Alf nie miał zamiaru ustąpić.
-Papka? Czyli będzie jedzone? I do tego miękkie?- Berni nie krył swojego entuzjazmu.
-Berni – ogarnij się i w minucie ciszy przeanalizuj jeszcze raz to co powiedziałem...- Alf jak zwykle po typowym komentarzu Berniego wywrócił oczami.
-Ares powiedz mi chłopie po to Ty chcesz się nauczyć śpiewać.
-A nie będziesz się śmiał?- zapytał niepewnie Ares.
-Nie będę, obiecuję- oznajmił Alf z błyskiem w oku myśląc „ Ale będzie tamacik „
-No więc tak. Miałem kiedyś dom. Taki prawdziwy, wspaniały. Później coś się pozmieniało, nie wiem dokładnie co, może to była moja wina. Wylądowałem w klatce w „umieralni psich marzeń”. Adoptowali mnie, strasznie się cieszyłem. Jednak rzeczywistość trochę mnie zaskoczyła- mieszkałem w budzie, w kojcu, raz karmili raz nie. Bywało różnie, czasami mi się obrywało. Potem wywieźli mnie do lasu i rzucali we mnie kamieniami. Nie wiem czemu, może zrobiłem coś źle. Mówili że jestem zwykłym przeciętnym kundlem więc nic na mnie nie zarobią. Odnalazłem drogę do domu. Jednak nie zagrzałem tam miejsca, zabrano mnie. Teraz jestem tutaj. Tak ja Wy mam co jeść, mam gdzie spać, nikt mnie nie bije. Podobno szukają mi domu. Pomyślałem więc że im pomogę. Wciąż mam w pamięci tamte słowa- że jestem zwykłym przeciętnym kundlem, nikt się mną nie zainteresuje. Postanowiłem więc nauczyć się śpiewać- prawie żaden pies tego nie umie. No dobra malamuty i hasiory ale to inna bajka, one po prostu takie są. Pomyślcie- kto nie chciałby mieć śpiewającego psa. Korzystam więc z podsłyszanej ostatnio piosenki i robię co mogę aby nie być zwykłym przeciętnym kundlem lecz takim wyjątkowym.
Berni i Alf zamyślili się. Chwilę później zaczęli obmyślać sposoby na „niezwyczajość”.
Taniec na dwóch łapach, granie na miskach, piruety. Nie słyszeli już fałszywej melodii która wydobywała się z Aresowego gardła, coraz bardziej cichej, coraz bardziej przepełnionej nutką żalu. Każdy z nich pogrążył się we własnych problemach obmyślając sposoby na to aby przypodobać się ludziom.
Wyjątkowo skomentuję , jako autor: Jaki to świat gdzie psy starają się nam za wszelką cenę przypodobać, aby w końcu mieć dom. Zamiast z podniesionym czołem iść przez życie przy naszym boku jako nieodzowni towarzysze i członkowie rodziny, patrząc na świat zza kraty pogrążają się w niespełnionych marzeniach o prawdziwej miłości.
niedziela, 14 października 2012
Hotelowe pogaduchy czyli Alf i Berni w akcji
W błogą, prawie niczym niezmąconą ,
podszytą cichutkim pochrapywaniem hotelową ciszę nagle wdziera się
głośny krzyk, podszyty szyderczym chichotem:
-Fifiiiiiiiiiiiiiiiiii???????!!!!!!!!!!!!!!!!
Brak jakiejkolwiek reakcji zachęca
dodatkowo złośliwego krzykacza:
-Fiiiiiiiifiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
słyszysz czy nie?
-Czego????
-Śpisz?
-Śpisz?
-No teraz już nie...
W ten oto uroczy sposób zaczynają
dzień nasi hotelowi bohaterowie- Alf i Berni. Pomijamy nieznaczący
fakt , iż jest godzina 5 rano i każda NORMALNA żywa istota chce
spać.
Nasi chłopcy niezrażeni tym faktem ,
wyspani i zadowoleni z życia rozpoczynają poranne rozmowy.
-Fifi???
-Jeszcze raz mnie tak nazwiesz-
będziesz miał problem...
-A moja to wina że obstrzygły Cię na
pudla i zostawiły pompon na ogonie? - Berni nie mógł się
powstrzymać od złośliwego chichotu. - Fifi pasuje jak ulał...
-Nie bądź taki „hop do przodu”,
na Ciebie wołają Isia..... Zbabiałeś czy co? A plotki słyszałeś?
-Plotki? Ostatnie badania potwierdzają
że to Ty jesteś królem plotek więc czekam.
-Kojarzysz naszą Azę? Mieszkała w
boksie koło Ciebie. Niezła laska z niej była. Tylko miała
dziecko więc wolałem się trzymać z daleka. Wiesz jak jest, stała
się drażliwa.
- No kojarzę ale co z tego?
- No poszła do domu ostatnio nie?
- No poszła i????
- Podobno jest bohaterką..
- Nasza Aza?
- No nasza Aza..
- NASI NASI NASI!!!!
- Berni błagam ogarnij się. Dasz
mi skoczyć?
- Tak, przepraszam
wzięła we mnie górę natura kibica...
- Z kim ja się
zadaję – Alf znacząco wywrócił oczami- Jak dobrze wiesz, mam
szeroką siatkę informatorów, nigdy nie zgadniesz jakie wieści
otrzymałem od nich w ostatnim czasie...
- No zgadnąć
nie zgadnę ale na pewno zaraz mi powiesz. Raczej nic nie powstrzyma
Cię przed Twoim codziennym słowotokiem...
- Jak będziesz
złośliwy niczego się ode mnie nie dowiesz...
- Dowiem ,
dowiem, przecież nie wytrzymasz.
- No więc... tak
jak wspominałem Aza jest bohaterką. A do tego bystrą bohaterką...
Jak już znalazła dom i właścicieli to umiała się ustawić.
Uratowała swojego Pańcia i teraz jest nie do ruszenia- wiesz
najlepsze kąski, głaskanie, słowem full wypas.
- Alf czy możesz
przejść do sedna i opowiedzieć co się stało....
- No przecież
już właśnie miałem mówić. Pan Azy poczuł się źle któregoś
dnia. W jednej chwili stał a w drugiej już leżał na ziemi z
rozwaloną głową. Zemdlał. Ogarniasz temat?
- Na razie tak.
Skończysz wreszcie??
- Chciałem
zbudować odpowiednie napięcie. Więc kiedy Aza zobaczyła co się
stało zaczęła wyć na cały regulator, chodziła po leżącym,
darła się wniebogłosy, lizała go po twarzy. Aż się w końcu
biedaczyna ocknął i zadzwonił po pomoc. Gdyby nie ona nie wiadomo
jak skończyłaby się cała sprawa. Aza go dobudziła.
- Ale jaja...
- No jaja jak
berety...
- I co dalej?
- Jak to co? No
poleżał w szpitalu i wyszedł, ma się dobrze. Podobno Aza była
bardzo smutna w czasie jego nieobecności, nie chciała spacerować,
była bardzo cicha. Biedaczka pewnie myślała że znowu ktoś ją
zostawił.
- Ty Alf wiesz co
myślę?
- Co?? - Alf
nadstawił uszy w oczekiwaniu na jakieś głębokie przemyślenia.
- Jak tak dalej
pójdzie to będziemy sławni i bogaci, w końcu ona nasza była !
- Berni!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ty zawsze tylko o jednym- odparł zrezygnowany Alf- Ja myślę że
może dzięki takim historiom więcej z nas znajdzie dom...
- No wszystko
fajnie, mam tylko jedno pytanie??
- Jakoś mnie to
nie dziwi- odparł Alf spoglądając na Berniego z wyższością-
Słucham.
- Alf co to jest
dom?
- Nie wiem...-
odparł z rezygnacją Alf i zapatrzył się we wschodzące słońce,
powracając myślami do pewnego snu sprzed lat. W tym śnie opuścił
na zawsze hotel i już nigdy nie oglądał świata zza krat. Przebywał w bliżej nieokreślonym miejscu ale był wolny i
kochany.Może to właśnie był dom...
Subskrybuj:
Posty (Atom)






