poniedziałek, 14 maja 2018
Trzymasz psa za łapę, kiedy przez wenflon płynie morbital. Uśmiechasz się, gadasz, udajesz. Bo Ty zrozumiesza, a pies nie. Wyjdziesz z kiliniki po tym, jak psa już nie ma. I myślisz. Wciaż i wciąż.
Czy mogłam coś jeszcze zrobić? NIE. Tylko ulżyć w cierpieniu.
Tylko dlaczego nie umiem sobie wybaczyć? Minęło5 lat. A ból jest taki sam. Nie zmalał, nie zniknąl, przycichł. Uruchamia się rzadko. Ale jak mu się uda odbiera oddech i chęć do życia.
Wygrywa ze wszytstkim. Królewna zabrała ze sobą do grobu, którego nie ma wszystko. Wrażliwość, serce.
Minęło tyle lat, wszystko jest żywe jakby to było wczoraj.
Zdarza się taki pies i taki czas, kiedy nic już nie pomoże. Nic nie zwróci straconych lat. Nic nie będzie pachnieć jak jej sierść.
Boli jak cholera, mimo upływu lat. O nie da się zapomnieć. Jest w środku, w Kachusiu. Zdjęcie na lustrze, podobizna na szyi. Nie myślę o niej bo to tak strasznie boli.
Ile jeszcze, jak długo? Szukam, wciąż szukam i nigdy nie znajdę. Wiem to, ale łzy wcąż płyną.
Moja Malamucia Królewno. Kocham Cię. Czas tego nie zmieni. 5, 15 czy 25 lat.
Nie wybaczę Tobie i sobie.
Spotkamy się w psim niebie na plaży. Czekj na mnie proszę.
niedziela, 25 marca 2018
Malamucie sny
Przyszła wiosna. Nie doczekałem jej. Bardzo chciałem, nie było mi to dane.
Robicie wszystko mechanicznie - tak jaki zawsze. Dajecie jeść, wychodzicie na spacer, miziacie. A później siadacie przy stole czy na kanapie i patrzycie w dal. Łzy same płyną. Tęsknicie za mną. Ja też tęsknię. Tylko jestem mądrzejszy o wiedzę - wiem, że kiedyś się spotkamy. Oby nie wkrótce - bo jeszcze tyle psów czeka na pomoc.
Gosiu, kiedy jak co rano bawisz się ze szczeniakami, nie jesteś sama. Ja idę za Tobą po cichu, tylko że teraz mam skrzydła. Jestem malamucim aniołem. Skrzydła mam tak miękkie, jak moja sierść, tak delikatne jak Twoja dłoń. I wciąż gadam co Ciebie. I do północniakowych dzieci też gadam. Proszę żeby były dobrymi psami, które porządnie dadzą w kość swoim nowym opiekunom. Być może one mnie słyszą, Ty nie. Proszę je, żeby osuszyły Twoje łzy szczenięcą " głupotą", figlami. Starają się jak mogą.
Maniek wraca z pracy, a ja czekam pod furtką. On też mnie nie widzi. Takie prawo - żywi nie widzą tych, którzy umarli. Ale poczujcie moją obecność. Jestem z Wami cały czas, poruszam się szybciej niż kiedyś, teraz mam skrzydła, nie ogranicza mnie czas ani przestrzeń. Nie ogranicza mnie ból. Jestem wolny i wciąż jestem z Wami.
Padam ze śmiech kiedy szczeniaki wykręcą Wam jakiś numer. Będę szeptał i wył słowa malamuciej otuchy do ucha Rino. Będą patrzył jak kolejne psy jadą do domów i machał i ogonem na pożegnanie.
Postaram się opowiedzieć tym które czekają, jak to jest mieć dom. Postaram się, aby ich nadzieja nie umarła. Ja miałem dom - najlepszy, jaki mogłem mieć. Miałem dom w Hasiorowie.
Wiem, że czas nie leczy ran, a przyzwyczaja do cierpień. Sam kiedyś zostałem porzucony. Ale daliście mi miłość, radość i miejsce na świecie i w swoich sercach. Śnijcie jak ja - że znów jestem z Wami. Czujcie moją obecność. Prawdziwa miłość nigdy nie umiera, czasami tylko konieczna jest rozłąka. Dzięki Wam nigdy nie umrę. Będą o mnie pamiętać, o bezdomnym malamucie, który dostał wszystko to co powinien dostać pies. Dzięki Wam... Dzięki temu co robicie. Macie serca czyste i otwarte. Pomagajcie dalej, a jak się spotkamy, omówimy wszystkie adopcje i wszystkie psy. Patrzę, widzę i kocham.
Tazer
sobota, 24 lutego 2018
Na łańcuch nie - a dlaczego? Do kojca też nie? Jak to?
Kolejny dzień. Kolejny dzień z lodowatym wiatrem na twarzy, ze szronem na rzęsach, ze smyczą, która zamarza w ręku.
Lecisz przez zaspy, aby wynagrodzić swoim własnym psom tydzień w pracy, spacery po ciemku, robienie czegoś godzinami dla innych psów - bezdomnych.
Lecisz psim tempem. Dajesz wywalić się zaspę, dajesz usiąść sobie na głowie, dajesz się polizać. To miał być wasz czas. Tak, miał być, ale nie jest. Bo bezdomność działa 24/7 zupełnie jak Ty.
Dzwoni telefon. Zgrabiałą z zimna ręką wydobywasz go z czeluści psiej torebki. Bo może to "ten dom". Może jakiś pies pojedzie do domu i zostaną mu oszczędzone godziny w lodowatej budzie na łańcuchu, godziny i dni w schronisku, za kratą. Łudzisz się.
Ale nie. Bo to nie jest ten telefon. Ktoś chce psa do pilnowania. Pierdoli o tym, że ma dobre warunki, wybieg na noc a na dzień łańcuch 3 metry. Albo stodołę, garaż, czy inne badziewne wyjście.
Serio? Naprawdę? Po to ściągałam wczoraj czy miesiąc temu psa z łańcucha, żeby oddać go debilowi, który nie powinien nawet pluszakami się opiekować?
Serio malamut to pies, który musi mieszkać na zewnątrz? Serio nie nadaje się do mieszkania w bloku?
Kto mnie będzie pouczał? Jakaś pindzia, która widziała malamuta na zdjęciu od wujka google?
Mam dość. Dość bycia miłą dla cholernych idiotów, którzy nie mają pojęcia o psiej niedoli. Mam dość słuchania dobrych rad od ludzi, którzy nie widzieli na oczy bezdomnego psa. Dość pierdzielenia na FB "wzięłabym ale za daleko", "szkoda że taka odległość", "mogę dać dom ale jak coś pójdzie nie tak to wyp*****". Pies zesikał się w domu, warknął na dziecko. No i co z tego? Życie. Gdybyś słuchał/ słuchała co się mówi to może byś go nie wzięła.
Jestem strasznie zmęczona zrzucaniem winy na psy. Co przysłowiowe 5 minut pojawia się kretyn, znający rasę jedną czy drugą. Bo się nadaje dla dzieci, bo nie jest agresywny.
NIE MA PSÓW DLA DZIECI.
Każdy pies może ugryźć, wystarczy go sprowokować. Sama mam od 10 lat w domu tykającą psią bombę. Bomby nie udało się nikomu odpalić, dbam o to.
Niech jedna z drugą kretynka ruszy głową. Może dostanę 1 wiadomość mniej o 5 tyg. szczeniakach bez matki. Może ktoś wysterylizuje sukę, wykastruje psa.
Mówię wprost. Usypiam ślepe mioty, robię sterylizacje aborcyjne. Za dużo razy musiałam walczyć sama ze sobą i trzymać za łapę psa, który umierał.
Przez ludzką głupotę.
Chcesz psa na dwór? Na łańcuch , do budy? Super - ode mnie go nie dostaniesz. Nie BO NIE.
Jeśli zapewnisz psu ciepłe pomieszczenie na mrozy - ok, nie każdy może i chce mieszkać w domu. Myślisz, masz empatię- dogadamy się. Nie każdy pies musi i chce spać w łóżku. Nie o to chodzi.
Chodzi o to, aby się odnaleźć.
Jak walnie minus 20 a Ty będziesz trzymał psa w budzie lub na łańcuchu" bo on nie chce do domu" czy do kotłowni powiem Ci , że to Ty a może tY powinieneś myśleć. Nie potrafisz? Trudno. Ja mam wybór i nie dam Ci psa. Rzuć kamieniem czy obelgą - mam to gdzieś. Pomagam psom długo i robię to dobrze i skutecznie. Mylę się czasem - mylić się jest rzeczą ludzką, wybaczać psią.
Nie szukam kraju z bajki. Szukam empatii i dobrych domów.
Bo wkrótce zima nadejdzie sroga i zimna. Ile psów zamarznie? Nie wie, ale karma to suka i zawsze wraca.
Nie utożsamiajcie mojego wpisu z żadną Fundacją.
To moje zdanie
niedziela, 19 listopada 2017
Modlitwa Bronka
Psi Boże... Nazywam się Bronek i mieszkam w schronisku. Nie mam domu, nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie chce. Cały dzień stoję pod kratą od kojca, patrzę z nadzieją na przechodzących ludzi. Mijają mnie obojętnie, zupełnie, jakbym był przezroczysty. Nie chcą spojrzeć na mnie, tak aby mnie zobaczyć. Może sumienie wtedy nie dawało by im spać. Może było by im wstyd za to co zrobili inni ludzie, nam - psom. Może mieli by koszmary pełne smutnych oczu zrezygnowanych psów, które z dnia na dzień stają się bardziej puste.
Może słyszeli by pisk ocieroconych szczeniaków, które zaczynają życie za kratami. Bez miłości, bez ciepła.
Może widzieli by oczami wyobraźni kolejnego psa, przywiązanego łańcuchem do lichej budy. Psa, który już się nie rusza, bo zamarzł z zimna. Może widzieli by psa, który cały brudny i wygłodzony, wciąż uparcie biega przy drodze, przy której miesiąc wcześniej wyrzucili go właściciele, bo przestał pasować do wystroju mieszkania lub gubił zbyt dużo sierści. Psa, który już nie zamerda ogonem i nie popatrzy ufnie w oczy nowego opiekuna, bo wpadł pod samochód.
Może usłyszą skowyt katowanego psa, który szczekał zbyt cicho, jadł zbyt dużo lub był zbyt stary, aby móc żyć. Może spojrzą w oczy psiej matki, której dzieci umarły bo nie mogła ich wykarmić.
Może prześladują ich oczy psa, który 15 lat uwiązany był na grubym łańcuchu do stodoły. Oczy patrzące z wyrzutem. Mądre oczy, pytające " dlaczego"?
A może usłyszeli by płacz psa przywiązanego do drzewa na pewną śmierć. Psa, który okazał się nietrafionym prezentem pod choinkę. Psa, który nie jest rzeczą, a czującą i myślącą istotą. Istotą, która cierpi, kiedy ktoś, kogo darzył największym zaufaniem i miłością odpłaca perfidną zdradą.
Psi Boże. Unoszę łapki i patrzę w niebo. Spójrz na nas - Twoje psie dzieci.
Pomóż nam. Daj nam siłę, abyśmy mogli przetrwać to co zgotował nam człowiek.
Daj nam siłę, abyśmy mogli wytrwać w tym, do czego zostaliśmy stworzeni. Pomóż nam znaleźć tych ludzi, którzy zasługują na naszą przyjaźń i miłość.
Oświeć ich. Wlej i ich serca dobroć i empatię. Czy możesz to zrobić?
Czy słyszysz moje wołanie? Moją modlitwę o lepszy los?
Wciąż mam nadzieję. Nadzieję na dom..
Bronek.
Kontakt ws. adopcji:
793993779 ( Racławice koło Miechowa, dowiozą mnie do innego miasta)
sobota, 29 lipca 2017
Żegnaj Maniek- kiedy boli tak, że nie da się oddychać
Zawsze patrzyłem na Ciebie z góry. Dlaczego? Bo byłem malamutem. Mogłem, chciałem, pozwalałaś mi...
Wtedy patrzyłem na Ciebie z góry w przenośni, teraz już nie. Siedzę na chmurce i tarzam się złotych liściach. Znowu mogę. Mogę przewrócić się na plecy bez bólu i wyciągnąć łapy w stronę zachodzącego słońca. Jestem wolny. Rozumiesz to?
Nie rozumiesz, ponieważ jesteś spętana łańcuchami tego w co wierzysz. Tego co ci wmawiali.
Żal mi Ciebie. Myślisz i wierzysz w to, że moje życie się skończyło. Ono się zaczęło od nowa. Teraz polega na czekaniu. Czekam aż przyjdziesz tu do mnie, nieważne, że za kilkadziesiąt lat. Żyłem po to abyś umiała kochać. I po to, abyś nauczyła się smutnego prawa życia i śmierci.
Wiem, że kiedy o mnie myślisz prawie nie możesz oddychać, a ból jest tak silny, że myślisz, że nigdy nie minie. Walczysz o każdy oddech. Płaczesz widząc każdą rzecz, która przypomina Ci mnie.
Przestań !! Idź w stronę tęczy. Wyobraź sobie, że znowu możesz spojrzeć w moje oczy. Czy jest w nich smutek?
Nie... Wam ludziom brakuje wyobraźni... Patrzycie tylko na to co jest, nie umiecie spojrzeć w przyszłość. Złóż swoją smutną układankę. Tyle lat razem, tyle bez siebie, ale to nic nie zmieni. Nigdy nie obchodziło mnie to jak wyglądasz, ile masz lat i pieniędzy na koncie. Byłem i jestem psem - żyłem chwilą. Niech moja śmierć czegoś się nauczy - Ty też żyj chwilą. Idź na mój grób i opowiedz mi wszystko to co wieczorem wyszeptała byś mi do kosmatego ucha. Opowiedz o psach, które miały mniej szczęścia niż ja i nie spotkały Ciebie. O psach z Fundacji, tych z którymi teraz na Ciebie czekam i tych które wciąż żyją. Idź niestrudzenie na drugi koniec tęczy - tam obiecywali bogactwo. Twoim bogactwem jesteśmy my, psy. Kochamy Cię, nie płacz. Twój płacz łamie nasze serca. Luna wyje. Aruś skamle i szczeka bez sensu. Żyj, czekamy Na Ciebie.
Maniek.
Wtedy patrzyłem na Ciebie z góry w przenośni, teraz już nie. Siedzę na chmurce i tarzam się złotych liściach. Znowu mogę. Mogę przewrócić się na plecy bez bólu i wyciągnąć łapy w stronę zachodzącego słońca. Jestem wolny. Rozumiesz to?
Nie rozumiesz, ponieważ jesteś spętana łańcuchami tego w co wierzysz. Tego co ci wmawiali.
Żal mi Ciebie. Myślisz i wierzysz w to, że moje życie się skończyło. Ono się zaczęło od nowa. Teraz polega na czekaniu. Czekam aż przyjdziesz tu do mnie, nieważne, że za kilkadziesiąt lat. Żyłem po to abyś umiała kochać. I po to, abyś nauczyła się smutnego prawa życia i śmierci.
Wiem, że kiedy o mnie myślisz prawie nie możesz oddychać, a ból jest tak silny, że myślisz, że nigdy nie minie. Walczysz o każdy oddech. Płaczesz widząc każdą rzecz, która przypomina Ci mnie.
Przestań !! Idź w stronę tęczy. Wyobraź sobie, że znowu możesz spojrzeć w moje oczy. Czy jest w nich smutek?
Nie... Wam ludziom brakuje wyobraźni... Patrzycie tylko na to co jest, nie umiecie spojrzeć w przyszłość. Złóż swoją smutną układankę. Tyle lat razem, tyle bez siebie, ale to nic nie zmieni. Nigdy nie obchodziło mnie to jak wyglądasz, ile masz lat i pieniędzy na koncie. Byłem i jestem psem - żyłem chwilą. Niech moja śmierć czegoś się nauczy - Ty też żyj chwilą. Idź na mój grób i opowiedz mi wszystko to co wieczorem wyszeptała byś mi do kosmatego ucha. Opowiedz o psach, które miały mniej szczęścia niż ja i nie spotkały Ciebie. O psach z Fundacji, tych z którymi teraz na Ciebie czekam i tych które wciąż żyją. Idź niestrudzenie na drugi koniec tęczy - tam obiecywali bogactwo. Twoim bogactwem jesteśmy my, psy. Kochamy Cię, nie płacz. Twój płacz łamie nasze serca. Luna wyje. Aruś skamle i szczeka bez sensu. Żyj, czekamy Na Ciebie.
Maniek.
niedziela, 5 lutego 2017
Teegan - kiedy przyszło pozbierać łapy do kupy i przebiec za Tęczowy Most
Pamiętasz mnie?
Chyba nie bo 22.01.2017 urwał Ci się film.
A ja stoję na tarasie i przykładam łapę do szyby. Przydało by się zdjęcie prawda? Nie zrobię - my duchy, nie mamy aparatów.
Teraz już siedzę na tarasie bo stać mi się odechciało, mimo że ciało znów młode i zdrowie. I nadal trzymam łapę na szycie...
Przyłóż swoją małą dłoń do mojej dużej, kosmatej malamuciej łapy - chociaż by przez szybę.
Znów będziemy razem. W sumie to dalej jesteśmy tylko Ty tego jeszcze nie rozumiesz.
Byłaś najlepszym co mogło zdarzyć się w moim malamucim życiu.
Pamiętasz wszstkie numery, które Ci wyciąłem? Pamiętasz Twoje nerwy i mój stoicki spokój, kiedy znowu stało się coś wg. Ciebie - niemożliwego a wg, mnie - malamuciego?
Zamknij oczy i wyobraź sobie, że latam po plaży - po tej samej, na którą nigdy nie mogłaś mnie dowieźć. Bo dbałaś o mnie i o moje lęki. Teraz nie mam już leków. Więc widzisz jak lecę po tej plaży? Leeeecę a uszy tak mi dyndają, że jakbyś mnie wzięła na wystawę to by Cię śmiechem zabili...
Lecę, kopię, wyję, uciekam ile sił w łapach. Wracam, wpadam Ci w kolana a Ty umierasz ze śmiechu.
Pamiętasz jak to jest śmiać się? Tak szczerze? Chyba nie...
A teraz jesteśmy na dużej górce w zimie, na śniegu. Ty jak jełop zjeżdżasz na kartonie a ja skaczę Ci po głowie - bo ot o chodzi !! Ty śmiejesz się jak kandydatka do domu wariatów a ja wyję jak kandydat do wyjca w karetce. To jest radość. Czysta, niewinna, prosta.
Ja i Ty... Czerp siłę ze wspomnień. Nie chciałem złamać Ci serca. Nie chciałem umierać. Musiałem. Zrozum to. Lub wybacz. Nie dziś i nie jutro, może kiedyś.
Ja wybaczam Ci - cokolwiek byś chciała. Bo tak naprawdę nie mam nic do wybaczenia.
Nie płacz, kiedy po raz kolejny będziesz zbierała moją sierść z Twoich ciemnych ubrań. Nie płacz , kiedy spakujesz mój dobytek i wyślesz go dla psów, które nie miały tyle szczęścia i nie trafiły na Ciebie.
I błagam - nie zapominaj jak kochać. Jak Ty to mówisz? " Ale zaczekaj chwilę" - teraz ja tak powiem, zaczekaj chwilę. Wszystko stało się tak, jak musiało się stać.
Kocham Cię i proszę podejdź do tej cholernej szyby. Połóż dłoń na mojej łapie i obiecuję, że już nigdy nie będzie Ci zimno...
Tee
niedziela, 15 stycznia 2017
Zza schroniskowej furtki – część pierwsza, niestety nie ostatnia
Patrzę w ziemię, nie na Ciebie.
Widzisz? Czy jak zwykle odwrócisz wzrok? Nie powinienem pisać o
tobie dużej litery, nie zasługujesz na to. Jesteś człowiekiem. W
naszym schroniskowo – psim świecie to obelga. Czy teraz, kiedy
jestem za kratą, a cały mój świat to parę metrów kwadratowych
jesteś z siebie dumny?
Może Ty mój były właścicielu?
Nazywałeś tak sam siebie, ale ja nie jestem rzeczą – nie mogę i
nie chcę mieć właściciela. Chcę mieć opiekuna. Ty nie
zasługujesz na to miano.
A może ty pseudo hodowco, który
powołałeś mnie do życia, eksploatując moją matkę do granic
możliwości i aż do śmierci. Umarła wydając na świat mnie i
moje rodzeństwo – ósmy miot w ciągu 4 lat. Sprzedałeś mnie za
400 zł ludziom zbyt nie znającym się na psach, aby zrozumieć, że
nie wyrosnę na rasowego psa. Osobom zbyt głupim, aby wierzyć w
słowa innych, którzy mówili , że nie kupuje się psa za 400 zł z
pseudohodowli. Osobom zbyt ograniczonym, aby dotarło do nich, że
odbiór szczeniaka lecącego przez ręce na wybranej przez
sprzedawcę stacji benzynowej to coś złego. I w końcu osobom zbyt
bezdusznym, aby w ich nowym życiu znalazło się miejsce dla starego
kundla, który miał być rasowym psem.
Przestałem pasować do ich
nowobogackiego domu, mebli, wystroju ogrodu. Przestałem pasować do
nich. Kiedy wywalili mnie z samochodu tylko dzieci płakały. Tacy
ludzie nie powinni mieć dzieci.
Teraz jestem tu. Czy słowo człowiek
brzmi dumnie? Nie wiem. Ja jestem psem.
Jeden człowiek to potwór, który
uderzy, zagłodzi. Inny jawi nam się prawie jak anioł. W momencie
kiedy już nie ma nadziei przychodzi i wyciąga w naszą stronę
delikatną, miękką dłoń. Nie chce uderzyć, chce pogłaskać. A
kiedy widzi, że uchylam się – jak przed ciosem, płacze. Płacze
nad tym co zrobił mi inny człowiek. Płacze z bezsilności i
niemocy, bo ja nie chcę nie nie potrafię już zaufać.
Jeden zniszczy wszystko, inny próbuje
wszystko naprawić. Są rzeczy, których nie da się naprawić. Są
wspomnienia, których nie da się wymazać. Są sytuacje, których
nie da się zapomnieć.
Ktoś kiedyś napisał, że schronisko
to umieralnia psich marzeń. Miał cholerną rację.
Jak długo można czekać na cud? Ile
razy można mieć nadzieję?
Nie wiecie jak to jest, jesteście
panami swojego losu. My jesteśmy od Was zależni. Prosimy. Jeśli
nie możecie nam pomóc, nie krzywdźcie nas. Nie zasłużyliśmy na
to. My także potrafimy płakać i w odróżnieniu od ludzi nie
potrzebujemy do tego widowni, ani poklasku.
Jeśli nie wierzycie, przyjdźcie
kiedyś w nocy pod któreś schronisko. Usłyszycie cichy psi płacz.
Płacz za utraconym domem, nadzieja lub za tym , czego nigdy nie
mieliśmy.
Jeśli kiedyś będziecie chcieli
zobaczyć życie naszymi oczami – odwiedźcie najbliższe
schronisko.
Popatrzcie w oczy szczeniakom, których
matkę zabił samochód lub mróz. Popatrzcie w oczy szczeniakom,
których matkę lub ojca zakatował człowiek.
Popatrzcie w oczy starego, zmęczonego
życiem psa, który 10 lat spał na kanapie a teraz musi walczyć o
parę cm w budzie. Popatrzcie w oczy psu, który wczoraj miał dom, a
dzisiaj mieszka w boksie z 10 innymi psami. Zniknęła „Pani”,
dom i wszystko co znał. Macie jakieś lekarstwo na szczenięcy
płacz, na ukojenie przerażenia psa, na ból samotności?
Możecie wziąć nas do domu i dać nam
rodzinę. Kochamy tak samo jak psy za grube tysiące z hodowli. To
nieprawda, że starego psa nie nauczysz szczekać.
Zatrzymaj się i zastanów przez chwilę
– warto?
Subskrybuj:
Posty (Atom)






