piątek, 17 czerwca 2016

Kuki czy to czas aby powiedzieć " żegnaj" ?



Nie płacz.
Popatrz na mnie. Teraz widzę Cie jakby za szybą.
Odgrodziłaś się ode mnie ścianą smutku i żalu.
Ja wciąż tu jestem. Przykładam łapę do szyby w nadziei , że położysz na niej swoją dłoń.
Zrozum- nasza miłość nigdy nie umrze. Jest wieczna, ponadczasowa.
Ja kocham Ciebie, Ty kochasz mnie. To proste. Ktoś zdecydował za nas- psie życie krótsze jest od ludzkiego.
Nie płacz. Znowu widzę jak płaczesz.  Moje serce pęka na milion kawałków. Nie rozumiesz? Zawsze będziemy razem - nic nas nie rozdzieli, dopóki będziesz o mnie pamiętać.
Kiedy nadejdzie mój czas, będziesz musiała pozwolić mi odejść.
Walczyłem z całych sił- dla Ciebie. Wciąż walczę. Boję się co zrobisz ze swoim życiem, kiedy odejdę.
Pamiętasz schroniskowe kraty i moją łapę wyciągniętą w stronę ludzi.
Tylko Ty miałaś tyle odwagi,żeby przyjąć tą łapę, zabrać ją do domu razem ze mną i pokochać.
Dałaś mi wszystko. Dziękuję Ci za to. Nie mógłbym mieć lepszej opiekunki.
Zapomnij o tym co boli i pozwól, aby wszystko toczyło się swoim torem. Nie walcz z losem.
Ja mam wyrok. Ty o Tym wiesz, tylko wszystko protestuje w Tobie przeciwko temu, że ,mnie już nie będzie.
Będę. Zawsze będę z Tobą. Dałaś mi dom i miłość- dałaś mi to czego nie dał mi nikt inny.
Umieram, pogódź się z tym. Ja się pogodziłem.
Nic nie boli mnie tak, jak Twoje łzy, które spływają po moim pysku.
Zrobię wszystko, aby zostać z Tobą dłużej.
Ty tego nie wiesz- ja wiem. Kiedyś znowu się spotkamy. Ja skoczę na Ciebie a Ty wtulisz twarz w moją sierść i poczujesz się tak, jakbym odszedł z Twojego życia zaledwie wczoraj a nie wiele lat temu.
Daj szansę- sobie i mnie. Sobie by pogodzić się z żalem, a mnie na to aby odejść.
To mój czas, może nie dziś, może jutro lub za miesiąc.
Nie płacz, nigdy nie przestanę Cię kochać.
Po prostu nie patrz na mnie zza tej cholernej szyby.
Jestem Twoim najlepszym przyjacielem. Bądź ze mną tu na ziemi. Ja przywitam Cię za Tęczowym Mostem.
Kuki -dla Klaudii

sobota, 23 kwietnia 2016

Saba , która odeszła


Nazywam się Saba i właśnie umarłam.
Miałam dobre życie. Miałam cudowne życie. Urodziłam się w pseudohodowli.
Do nowego domu trafiłam w wieku 5 tygodni.
Moi opiekunowie dali radę. Wyrosłam na zdrowego i silnego psa.
Bardzo ich kochałam. Jednak każda miłość kiedyś się kończy. Nasza skończyła się dzisiaj.
Nie potrafiłam już dłużej walczyć, mimo, że bardzo się starałam. Starałam się dla niej. Wiedziałam, że Ona zapłaci za to najwyższą cenę. Lecz zrozumiałam, że każdy ma swoje miejsce i swój czas. Mój czas dobiegł końca.
Moja opiekunko, przyjaciółko, powierniczko.
Wiem, że masz złamane serce. Wiem, że czas nie leczy ran, on tylko przyzwyczaja do cierpień.
Nie płacz, patrzę na Ciebie. Jestem z Tobą w każdej chwili i w każdym momencie. Kiedy będzie Ci źle wyobraź sobie , że jestem koło Ciebie i kładę głowę na Twoim kolanie. Czujesz?
Jestem tu. Nie odeszłam, nie odejdę, dopóki będziesz o mnie pamiętać. Nasza miłość jednak się nie skończyła- będzie wieczna i doskonała- tak jak każda ludzko - psia miłość.
Nadal tu jestem, wystarczy , że zamkniesz oczy i poczujesz moją obecność. Nigdy nie chciałam Cię opuścić i nigdy tego nie zrobię.
Wybacz mi, że nie mogłam już dłużej walczyć i wybacz sobie, jedyne co mogłaś zrobić to pozwolić mi odejść.
Dziękuję Ci za cudowne życie- oby każdy pies miał taki Dom, jaki ja miałam.
Nie płacz. Przypomnij sobie momenty kiedy biegałam szczęśliwa za piłką. Pamiętasz moją radość i Twoje zadowolenie? Przypomnij sobie chwile, kiedy dawałaś mi wolność a ja biegałam z wiatrem w uszach.
Niech te chwile zostaną w Twojej pamięci. Te najlepsze. Nawet te, kiedy przywlokłaś do domu Kluskę, ku mojemu niezadowoleniu. Stałyśmy się przyjaciółkami, stadem.
Dziękuję Ci rówież za to. I za to że byłam członkiem Twojej rodziny- to był zaszczyt.
Nie płacz- dałaś mi wszystko co mogłaś mi dać. Jednak ani czasu ani choroby nie mogłyśmy oszukać.
Kiedyś znów się spotkamy- wierzę w to. Ty też uwierz. Bo nie było by większej niesprawiedliwości, gdyby pies i człowiek, zakochani w sobie tak jak ja i Ty  nie mieli się nigdy więcej spotkać...


niedziela, 10 kwietnia 2016

Agunia- pies skazany na śmierć za życia...



Jestem Aga, mam padaczkę. Tyle się liczy. Nieważne, że jestem młoda, chcę kochać i uwielbiam ruch. Nikogo nie obchodzi to, że kiedy biegam po łące, czując wiatr w uszach jestem wolna. Wolna od świata, w którym jestem tylko chorym psem, skazanym na bezdomność i śmierć.
Was- ludzi, nie obchodzi nic poza tym, że jestem chora. Nie widzicie jak z dnia na dzień coraz bardziej staję się cieniem. Cieniem psa, którym mogłam być, gdyby ktoś go pokochał.
Czego mi brakuje? Nie prosiłam o chorobę, nie chciałam jej. Mogę normalnie żyć, jeśli tylko ktoś da mi szansę. Dostaję leki, umiem sobie radzić w nowych warunkach.
Jest jedna rzecz z którą nie poradzę sobie nigdy- Wasza obojętność.
Ja nie jestem gorsza- jestem po prostu chora, choroba nie wybiera.
Czy wiecie jakie to uczucie, kiedy ktoś zabiera Was na spacer, przytula się, głaszcze. Ma się nadzieję, że tak będzie zawsze- ale nie, bo mam padaczkę. Jestem nietykalna, gorsza, nie mam szans na dom.
Nie możecie się na chwilę zatrzymać i choć przez minutę pomyśleć jak ja się czuję???
Jestem wyżłem, potrzebuję ruchu, wolności i miłości. Jedyna rzecz która może Was ograniczać to moje tabletki i ataki. Zdarzają się rzadko. Z każdego wyszłam obronną łapą- bo chcę mieć dom. Czekam na kogoś, kto patrzy sercem, nie oczami.
Kiedy śpię w mojej budzie często śni mi się, że mam swoje miejsce na ziemi. Czuję delikatną rękę na głowie i słyszę ciepły głos, który mówi- Aguniu, nie martw się, już nigdy nie będziesz sama. Kochamy Cię. I nigdy nie zostawimy. W błogości macham łapami leżąc na plecach i czując się bezpiecznie a później budzę się i jedyne co widzę to ściany od mojej budy.
Powiedzcie mi Wy ludzie- bo ja jako pies tego nie rozumiem. Czy trudno jest pokochać kogoś kto ma bagaż doświadczeń ? Czy trudno jest pokochac kogoś kto ma mniejsze szanse?
Tak bardzo chciała bym mieć dom. Będę dobrym wyżłem, radosnym, energicznym, dającym nogę, jeśli mi pozwolicie- chociaż tak nie powinno być.
Nie proszę dla mnie – proszę dla nich- moich opiekunek. Ja dawno temu pogodziłam się z ludzką bezduszością , one nie. Wciąż wierzą, że gdzieś tak na świecie jest ktoś, kto pokocha mnie mimo wszystko...
Mieszkam pod Krakowem. Odwiozą mnie do nowego domu, nawet w innym mieście, byle kotów tam nie było bo nie za bardzo za nimi przepadam...
Dziękuję , że poświęciliście czas , aby przeczytać moją historię.
Pamiętajcie, nadal czekam. Agusia..
Kontakt:

Magda 509188082

wtorek, 1 marca 2016

List do Edyty



Nie płacz kochana. Nie ma nad czym. Jestem tu, gdzie było mi pisane być. Nie mogę patrzeć na Twój smutek. Wyciągam moją kosmatą, malamucią łapę i staram się otrzeć Twoje łzy. Lecz Ty mnie nie widzisz.
Zaślepia Cię smutek i żal. Nie czujesz, że jestem obok. Ciepła, kochająca- zupełnie tak jakbym jeszcze żyła. Żyję, dzięki Tobie. Dałaś mi coś, czego nigdy nie miałam. Dałaś mi miłość. I będę
żyła, dopóki będziesz o mnie pamiętać. 
Nie jest mi żal, niech Tobie też nie będzie żal. Nadal czuję na głowie delikatny dotyk Twojej ciepłej dłoni. Walczyłaś o mnie.
Dziękuję Ci za to. I przykro mi, że nie miałam tyle sił, aby walczyć dla Ciebie. Spotkałyśmy się za późno. Ja się poddałam- Ty nie. Nie każdy człowiek to potwór- teraz to wiem. Oddałaś mi serce- będę traktować je jak największy skarb. Nie pozwól aby ono umarło wraz ze mną- masz jeszcze tyle do zrobienia. 
Zamknij oczy i wyobraź sobie że stoję koło Ciebie. Patrzę, jak troskliwie zajmujesz się szczeniakami. Widzę jak karmisz Kondzia, bawisz się z Matrixem, przytulasz Baryłkę. Nadal stoję tuż obok Ciebie kiedy
znowu karmisz Hanię i cieszysz się, że raczyła coś zjeść. Wiem, że myślisz o mnie. Ja także myślę o Tobie. Nie pozwól aby to, co nam się przytrafiło odebrało szansę kolejnym psom. Masz takie wielkie serce.
Ludzie tacy jak ty są warci przysłowiowo tyle złota ile ważą. Nie pozwól tego zniszczyć. Jeszcze tyle psów czeka na Twoją pomoc, jeszcze tyle masz do zrobienia. Ja stoję koło Ciebie. Zawsze będę z Tobą,
tylko pozwól mi na to. Nie chcę żebyś płakała- zrozum ja musiałam odejść, inaczej nie mogło się stać.
Ja odeszłam ale Ty zostałaś. Walcz o siebie i o inne psy. Może kiedyś przyjdzie taki dzień, że spojrzysz na moje zdjęcie ze smutnym uśmiechem. I poczujesz moją łapę, która ociera Twoje łzy.
Kocham Cię i dziękuję. To Ty dałaś mi coś, czego nigdy się nie
zapomina.
Twoja Justysia.

sobota, 6 lutego 2016

Raptor- pies legenda...



W końcu przychodzi taki dzień, kiedy nie pozostaje Ci nic innego niż cichy płacz i dławienie się własnym żalem. Już żadne słowa nie pomogą, nie jesteś w stanie cofnąć czasu. Jedyne co możesz zrobić, to sypnąć trochę ziemi na grób, spojrzeć po raz ostatni, odwrócić się na pięcie i odejść. Odejść i zostać sam na sam z bezdenną rozpaczą, niszczącym smutkiem i samotnością. Zostawić kawałek swojego serca i cząstkę duszy i pogodzić się z tym, że nigdy ich nie odzyskasz.
Jeszcze wczoraj byliście we dwójkę Ty i Twój kosmaty przyjaciel, a dzisiaj zostałeś sam. Cokolwiek powiesz, cokolwiek zrobisz- to niczego nie zmieni. Możesz przeklinać, płakać, prosić- nie da się przechytrzyć śmierci.
Czyste miski, puste posłanie, martwa cisza. To wszystko co Ci zostało we własnym domu. To smutne ale miłość boli, zwłaszcza wtedy, kiedy trzeba się pożegnać.
Pożegnanie jest nieodwołalne i nieodwracalne. Brzmi bezlitośnie, ale taka jest prawda.
Wszystkie wspomnienia bolą, każda mała rzecz, która przypomni Ci psa, wydaje się czymś nie do przeskoczenia. Jedni mówią „ to tylko pies”. Inni rozumieją Twoje cierpienie i chcą Ci pomóc jak mogą.
Problem w tym, że nie mogą. Nie tak łatwo zapomnieć o miłości. Szczerej, prawdziwej, niepotrzebującej słów, aby istnieć . Miłości czystej i w jakiś sposób wiecznej- takiej jaką możesz dostać tylko od TEGO psa.
Każdy z nas miał w swoim życiu TEGO psa i pewnie wielu wie, jak boli jego odejście.
Ponownie powiem- czas nie leczy ran, on przyzwyczaja do cierpień.
Czas Asi przyzwyczai ją do jej cierpienia- wspomnienia zbledną, smutek zmaleje. Ale każde wspomnienie Raptora jeszcze przez długi czas będzie bolało jak kontakt z żywym ogniem.
Jak zwykle zaczęłam od końca. Raptor był psem legendą. Dzięki niemu tyle innych psów dostało szansę... Był psem nauczycielem, psem profesorem. Cierpliwy, bezinteresowny po psiemu, kochany do granic możliwości.
Pewnie myślicie o jakimś psim dramacie- tu go nie będzie. Raptor od szczeniaka był kochany, rozpieszczany, zaopiekowany. Problem tkwi w tym, że umarł. Nie szkodzi że w sędziwym wieku, po ciężkiej chorobie.
Źródłem dramatu jest sama śmierć i to że nie ma go już wśród nas.
Ukochany, wymarzony, wyczekany. Żył za krótko. Nie można łatwo pogodzić się z tym, że już go nie ma. Wszędzie czuć jego obecność, wspomnienia wołają nas bezlitośnie z każdego kąta.
Podobno przychodzi taki moment, kiedy mimo smutku i żałoby, patrzysz w kolejne psie oczy i wiesz, że to jest to. Wiesz, że znowu trafiłeś na kogoś, kogo możesz pokochać bez żadnych zastrzeżeń.
Życzę Asi, Bonnie i jej rodzinie, aby znalazły kogoś takiego. Raptora nikt nie zastąpi, jednak znając jego spojrzenie na świat chętnie zapisał by w swoim testamencie, gdyby mógł, całą Waszą miłość i wszystko co miał jakiemuś sponiewieranemu przez życie psu. Nie dziś, nie jutro, może za 10 lat. A może nigdy.
Dziękujemy Wam za wszystko i wiedzcie Raptor nie umarł tak naprawdę- będzie z nami, dopóki będziemy o nim pamiętać...


niedziela, 13 grudnia 2015

Esterka- wyimaginowana historia prawdziwego psa



To ja Esterka. Wołam Cię... po cichutku, już ochrypłam. Nie mam siły. Tyle dni, miesięcy lat. Już mnie nie słyszysz, chociaż kiedyś zrywałeś się za każdym razem, kiedy chciałam mieć Cię przy sobie. Wystarczyło cicho zapiszczeć,   a Ty już byłeś obok. Do szczęścia wystarczała mi twoja obecność. Tak bardzo mnie kochałeś. A jak tak bardzo kochałam Ciebie.
W jaki sposób tak wielka miłość mogła umrzeć tak szybko?
Kiedyś byliśmy tylko ja i Ty. Wtuleni w siebie, rozumiejący się bez słów.
Teraz Ty masz rodzinę, w której nie ma dla mnie miejsca.
Kiedyś spałam w Twoim łóżku, czując na sierści Twój oddech, a na grzebiecie ciepły dotyk Twojej ręki.
Dzisiaj czuję tylko ciasną obroże na szyi, chłód łańcucha i zimne deski budy pod brzuchem.
Za parę dni będą Święta. Kiedyś znajdowałam wielką kość pod choinką. Tak bardzo się cieszyłeś, kiedy rozrywałam kokardę zębami i leżąc na Twoich stopach bawiłam się moim prezentem.
Teraz nie obchodzi Cię to co się ze mną dzieje. Wziąłeś na siebie odpowiedzialność za mój los- w Twoim mniemaniu. Przecież mam gdzie spać- piernat zamieniłam na zimne deski budy.
Patrzę przez szybę na przeszłość i na Wasze szczęście. Mają tyle wspólnego- mogę to zobaczyć- jedno w snach, drugie w teraźniejszości, ale niczego nie mogę już dotknąć.
Miałam być Twoja przyjaciółką, towarzyszką, powiernicą. Dzisiaj jestem kłopotem, wyrzutkiem, niedogodnością.
Znowu zbierzecie się całą rodziną przy wigilijnym stole. Obdarujecie się prezentami, życzeniami. Będzie ciepło i przytulnie. Czy któreś z Was zauważy cień psa widoczny za szybą? Psa, który miał kiedyś wszystko a teraz nie ma nic. Psa któremu odebrano wolność, godność i szansę?
Największym okrucieństwem z Twojej strony było pokazanie mi drugiej strony lustra. Jak to jest być kochanym , chcianym, potrzebnym psem. Teraz nie mam nic, poza wspomnieniami które wciaż bolą.
Uwiązałeś mnie na łańcuchu swoich wydumanych obowiązków, krzyczących wyrzutów sumienia i  nic nie wartych obietnic.
Pozwól mi odejść. Po raz pierwszy od dawna- zrób coś dla mnie- uwolnij mnie.
Nie urodziłam się po to aby czekać na ochłapy Twojej miłości. Mam swoją godność. Mam  marzenia, mimo tego co musiałam przejść- "dzięki" Tobie.
Wciąż Cię kocham i błagam-pozwól mi odejść do ludzi, dla których będę wszystkim- tak jak Ty byłeś kiedys wszystkim dla mnie...
Esterka...

wtorek, 24 listopada 2015

Anori - kiedy śmierć puka do drzwi, ale nikt nie ma zamiaru jej otworzyć...


Piękny, młody malamut. Historia jak dziesiątki innych- wywalony jak śmieć przez jedną osobę, pokochany za zabój przez drugą.
Jak każda z naszych adopcji, powinna skończyć się happy endem- żyli długo i szczęśliwie przez wiele lat.
Anori walczy właśnie teraz o życie. Ja i Ty siedzimy spokojnie przed ekranem komputera, a on walczy z całych sił o to, aby nie opuszczać ludzi, którzy oddali mu całe swoje serca, dusze.
On dostałby spokój i cieszę- bez bólu. Ale jak każdy pies, nie myśli sobie, myśli o ludziach których musiał by tutaj zostawić.
Ludziach, którym złamie serca, ludziach, którzy robią wszystko, aby go uratować, dać mu kolejną szansę.
Nic nie zapowiadało nieszczęścia. Anori poprostu ciągnął na spacerze na smyczy mniej niż zwykle. Czujne oko ukochanej opiekunki odrazu wychwyciło małą zmianę, pies trafił do weterynarza.
Badania dały niespodziewany i wstrząsający rezultat- pies nie ma prawie w ogóle czerwonych ciałek krwi. Kolejne testy, badania. Nie można znaleźć przyczyny. Konsultacje, transfuzje, łzy.
Nie było ani poprawy, ani pogorszenia.
Dzisiaj pies nie był w stanie się podnieść. Wstał na chwiejnych łapach dopiero na widok ukochanej Pani.
Nie wiemy co mu jest, wiemy natomiast, że nie cierpi. Nie pozwolimy mu cierpieć.
Nadal walczy, chce żyć. Kiedy on się podda, poddamy się i my, nic na siłę.
Po co ta historia? Po to żeby po raz kolejny pokazać że nie ma nic pewnego, niestety na tym świcie.
Ktoś powie- "to niesprawiedliwe"- będzie miał rację.
Korzystajcie z " tu i teraz". Jutro to pojęcie względne, które może rozwiać się jak poranna mgła.
Nie wstydźcie się kochać swoich przyjaciół- kosmatych przyjaciół.
Inga i Łukasz się nie wstydzą i zrobią wszystko, aby och przyjaciel Anori wrócił do nich cały i zdrowy.
"To tylko pies, tak mówisz"
To aż pies- zasługujący na miłość, szansę, leczenie, oddanie. Czasami bardziej niż człowiek.
Anori walczy, walczą jego opiekunowie- o każdy dzień, o każdą szansę. Niech będą przykładem dla innych, dla tych, którym być może kiedyś braknie odwagi.
Warto walczyć o marzenia, tylko wtedy mają szansę się spełnić...