Ala - kolejna słodka, ukochana malamutka. Można zapomnieć o wszystkim, kiedy wtula się twarz w jej futerko.Jest ciepła, puchata i namacalna. Jednak kiedy odsuwam się i patrzę jej w oczy, czuję się jakby coś mnie zmroziło. Smutek , który widzę jest tak ogromny i rzeczywisty, iż dotyka samego środka duszy. Wszystko zamiera. Przez chwilę patrzę na świat jej oczami. Oczami, które widza tylko czarno- białe kolory. Oczami, zasnutymi mgłą przeszłości, która dawno temu złamała Aline serce. Ona widzi tylko to co było, nie to co jest. Widzę psa, który boi się własnego cienia, boi się zaufać i pokochać. Boi się uwierzyć, że nie każdy człowiek jest potworem. Gdzie znajdę dla niej dom? W moim łóżku miejsce już dawno jest na deficycie.Co mam jej powiedzieć, jak pomóc? Jak odmienić życie psa, któy już nigdy nie wróci do " normy"? Psa , który nie wie jak wygląda normalność. Psa, który w człowieku widzi tylko diabła.Jak przekonać kogoś, że Ala zasługuję na szansę? Jak znaleźć dom i ludzi, którzy docenią jej wrażliwość i delikatność? Jak znaleźć kogoś, kto nie zawiedzie jej i mojego zaufania? Ala uczy się żyć na nowo. Poznaje uroki życia, biega, bawi się, dokazuje. Wystarczy jednak jeden gest, słowo, osoba i Ala wraca do swojej twardej skorupy, z której przez długi czas będzie bała się wyjść. Czyja to wina? Na pewno nie jej. Kto i dlaczego ją skrzywdził, kto złamał być może na zawsze prawdziwy malamuci charakter. Kto sprawił ,że Ala zapomniała jak być sobą, a pamięta jedynie cierpienie? Kolejna zagwozdka - chciec pomóc psu, krótemu już być moze nie da się już pomóc. Jak ktoś kiedyś powiedział- "ot fanaberia, zachciało mi się pomagać psom". Kiedy patrzę w jej oczy widzę dwa wielkie jeziora bezbrzeżnego smutku. Widzi przeszłość, przyszłość czy może teraźniejszość? A może widzi to, co dla nas jest niedostępne? Ala to kolejne wyzwanie, kolejna część spłaty długu. Mam nadzieję, że moja pożegnana dawno temu malamucia księżniczka , patrzy z góry i czuwa. Czuwa nad tym, aby kolejna zbłąkana malamucia istota znalazła swoje miejsce na ziemi .Miejsce przyjazne i WŁASNE, z ludźmi , którzy w psie widzą coś więcej niż tylko rzecz, której ot tak można się pozbyć . Miejsce, gdzienie będzie musiała płacić cierpieniem, miejsce gdzie w końcu zagoją się wszystkie rany.
czwartek, 8 stycznia 2015
Ala
czwartek, 25 grudnia 2014
Szyszunia
Nie dla wszystkich Święta miały być
radosne w tym roku. Krótko przed Świętami dowiedzieliśmy się, że
suczka naszego kolegi- Saba – po wielu wspólnych i radosnych
latach odeszła. Odeszła nagle i po cichutku, nikt się tego nie
spodziewał. Wszystko zamarło- życie rodzinne, radosne
przygotowania do Świąt. Czegoś zabrakło, zabrakło jednego z
członków rodziny. Nie było z kim wyjść rano na spacer, nie było
komu podać miseczki, nie było kogo pogłaskać. Po Sabie została
tylko pustka. Pustka, smycz i obroża, które wciąż wisiały w
przedpokoju, jakby czekając na Sabę, która już nigdy nie wróci.
Akurat tak się złożyło że Rafał,
u którego rodziców mieszkała Saba starając się znaleźć sobie
jakieś zajęcie wypatrzył młodziutką Szyszunię, która od
niedawna przebywała w schronisku, w którym pracuje nasza Klaudia.
Szczenię- zaledwie ośmiomiesięczne, wyrzucone jak śmieć na
początku grudnia. Suczka wrażliwa i delikatna, nie umiejąca
poradzić sobie ze schroniskową rzeczywistością.
Długo zastanawiał się zanim
zadzwonił do Klaudii, pytając o Szyszkę. Od razu powiedział, ż
enie konsultował decyzji z rodzicami. Że jeśli okaże się że to
dla nich zbyt szybko, Szyszunia zamieszka z nim.
Kiedy Rafał w Wigilię rano przyszedł
do domu, nie bardzo wiedział co ma ze sobą zrobić. Tata w
telefonie oglądał filmik z lata, kiedy bawił się z Sabą na
działce. Jego oczy były podejrzanie szkliste. Mama snuła się
cicho po mieszkaniu. Około południa przyjechała Klaudia z czymś
jak się okazało najcenniejszym- z małą istotą, która tak jak
ludzie jej mogli pomóc, mogła pomóc ludziom.
Żal po śmierci Saby nigdy nie
zniknie. Jednak powoli zblednie, wyparty przez radość związaną ze
wspólnym życiem z Szyszką. Święta to szczególny czas, czas
kiedy czujemy się bardziej uduchowieni, uczuciowi. Czas, kiedy nasze
serca się otwierają. Rodzina Rafała bez żadnych pytań i
wątpliwości w przeciągu chwili otworzyła swoje serca przed małą
kupką psiego nieszczęcia.
Każdy skorzystał- psie dziecko, które
w końcu znalazło cudowny dom i ludzie, którzy cierpieli po stracie
najlepszej przyjaciółki.
Kiedyś rzucił mi się w oczy
testament psa:
„Ludzie, nim odejdą zapisują w testamencie swój dom i wszystko co mają, tym którzy zostają . Gdybym mógł swoimi łapkami zrobić tak samo, moja Ostatnia Wola wyglądałaby tak :
- mój szczęśliwy dom
- moją miseczkę i posłanie
- kolana, na których kładę głowę
- ręce, które głaszczą
- głos, który mnie woła
- serce, które mnie kocha
zapisuję w Ostatniej Woli głodnemu, chudemu, smutnemu przerażonemu Psu w Potrzebie .
Kochany Człowieku !
Twoja miłość to wszystko co mam, więc gdy odejdę nie mów " już nigdy nie pokocham innego psa " lecz wypełnij mój Testament i daj wszystko co miałem komuś, kto tego bardzo potrzebuje.
Twój Pies”
I
mam wrażenie że rodzina Rafała wypełniła testament Saby, która
jak każdy pies kochała bezinteresownie i mocno. I na pewno
wiedziała, że po jej odejściu w jej byłym domu powinien
zamieszkać kolejny, skrzywdzony przez życie pies, gdyż ludzie o
wielkich sercach nie wytrzymają długo nie pomagając kolejnemu
nieszczęśliwemu czworonogowi.
niedziela, 1 czerwca 2014
Alf i Berni w akcji- Angelo
- Beeeerni
wstawaj!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
- Czego chcesz? Dopiero
siódma. Jeszcze godzinka do śniadanka.
- Ty umiesz myśleć tylko o
żarciu?- Alf był wyraźnie zdegustowany.
- A o czym innym mam
myśleć? Masz jakieś bardziej interesujące propozycje?
- Może bymy poplotkowali?
- O tej porze? Chłopie weź
idź sprawdź czy Cię w budzie nie ma, jak porządnie poszukasz i
stwierdzisz, że jednak nie to weź mnie obudź o 10tej.
- Beeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerni
już 10ta!!! Miska pełna, znowu przekimałeś śniadanie.
- , czeka tylko wrzucę coś
na ząb........ Dobrem zjadłem. CZEGO?
- Plotkę mam....
- Dobra : ILE?
- No coś Ty stary Tobie
sprzedam za free.
- Czekam...
- Tak po prostu? Zero
proszenia, chorej ciekawości?
- Alf, proszę nie denerwuj
mnie, stawy mnie bolą, stary jestem i drażliwy, gadasz czy nie?
- Zrzędzisz jakbyś mnie
nie znał...
- Dajesz.
- Pamiętasz Andrzeja?
- No, a kto go nie pamięta?
Sportowiec z niego był... Medal nawet miał na boksie. I budę se
zeżarł od środka, chyba biedny, średnio sobie tutaj u nas
radził..
- Ano średnio. Na chatę
pojechał już dość dawno temu. A teraz to chyba transparent
zrobimy „ WELCOME ANGELO”.
- We.. co?
- Berni jakiś Ty głupi, po
ingliszu nie rozumiesz? Jakbyś porządnie podsłuchiwał to byś
wiedział o czym mówię....
-Jakbym miał uszy sprawne
jak 5 lat temu to może bym podsłuchiwał, ale sam rozumiesz
staruchu -szyderczy śmiech Berniego dotarł nawet do szczeniaków,
śpiących snem sprawiedliwego.
- No Andrzej do nas wraca,
durniu. Boks czeka, buda jest, koc też. Żarcie też się znajdzie.
-Te czekaj , czekaj- Berni
jak zwykle potrzebował chwili, aby ogarnąć kuwetę- ale jak to
wraca. Przecie chatę miał?
- Ano miał , ale już nie
ma. Jakbyś se uszy o budę wytrzepał to może byś podsłyszał.
Wraca do nas, chaty szuka.
- Ale jak to szuka ,
przecież miał..
- No miał i nie ma,
wykopali go.
- Że co? On prawie rasowy,
młody, elegancki.
- No i ? Wiesz jak jest ,
jak coś pójdzie nie tak to najłatwiej psa się pozbyć. Przecież
to nic nie kosztuje. Oddajesz i już. Prawie jak magia był i nie ma.
- Wiesz co Fisiek (hihihi)
jakbyś mi to parę lat temu powiedział to może bym się zdziwił.
Ale teraz? - Po tym co słyszeliśmy i widzieliśmy? Że tak powiem
: ŻYCIE.
- No chyba nasze, jak
Andrzej miał chatę to teraz będzie mu ciężko...
- No jemu i nam. Spoko,
zażądamy stoperów do uszu. Niech se chłop powyje...
- Wiesz co czasami cieszę
się , że nas nikt nie adoptował. Mieszkamy sobie tu jak u Pana
Boga za piecem, żarcie jest , spacery też. Ale jakbym miał iść
do ludzi i wrócić tutaj późnien to chyba by mi serce pękło.
- Hahahha jakie serce?
Przecież my nie czujemy, nie myślimy i nas nie boli. Pies jak
rzecz- niewygodnie Ci z nim, można wywalić, chociażby na śmietnik.
-Wiesz co, Twój cynizm
kiedyś się na nas zemści.
-Nie,na nas życie już się
zemściło. Tylko nie wiem za co....
poniedziałek, 26 maja 2014
Jaga [*] 28.04.2014
Kartkować przeszłość. Obserwować
i wspominać linijkę po linijce, stronę po stronę, tak jak dzień
po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku.
Nie ma już tupotu małych stóp. Nie
ma drapania w głowę w środku nocy w celu przepłoszenia z TEJ
poduszki. Nie ma jęczenia pod drzwiami. Nie ma terroru i nakazów
małej twardej łapy.
Nie ma małych misek w kuchni, nie ma
małego worka karmy, nie ma małych tabletek.
W zasadzie nie ma już nic małego,
zostało wszystko to co duże i ciche.
To tak jakby inna rzeczywistość.
Ostatnie 14 lat, mimo innych czterołapów w domu, było
podporządkowane uroczo wrednej, czarnej królowej.
Teraz wszystko odbywa się tak jak
powinno, bez pazura, bez iskry, bez emocji.
Nikt nie postraszy zębami, nikt nie
zawarczy w obronie tego co należy do NIEGO, nikt porządnie nie
sterroryzuje.
Pamiętam czasy kiedy byłyśmy we 2.
Ja nie miałam bladego pojęcia o psach a Ty płaciłaś za moją
głupotę. To było tyle lat temu.... Bez słowa skargi przyjęłaś
psiego bachora, nauczyłaś go życia, zasad podporządkowania się
Twej łapie. Później przyjęłaś kolejnego psa. Z wielką
cierpliwością, otwartym sercem. Tak jakbyś wiedziała, że oni tak
jak Ty kiedyś zostali kopnięci w tyłek przez życie. Że nie mają
niczego poza nami. Byłaś cierpliwa, wyrozumiała ale twarda. Szybko
pokazałaś kto rządzi w domu. Mimo że dzieliło Was ponad 30 kg to
Ty zawsze stawiałaś na swoim.
Brana na rączki, niuńkana,
wypieszczona grałaś im na nosie. Ale w ciężkich chwilach to Ty
pokazywałaś im którą drogę wybrać. Ustępowałaś, uczyłaś.
Niby skakałaś im do gardeł, kiedy
uznałaś że postępują nie po TWOJEJ myśli Kradłaś co mogłaś,
wszystko było Twoje. Podobno psy nie myślą abstrakcyjnie, nie
rozumieją że jeden ze stara umiera. Rozumieją, że odchodzi. Twoje
bachory, psy które pomogłaś mi wychować i którym pokazałaś jak
żyć zniknęły po Twoim odejściu.
Przez parę dni nie miałam psów.
Leżały jak placki, bez ruchu. Wychodziły na spacer a później
cały czas gapiły się w ścianę.
Wszystko wraca do normy, przeszkadza
tylko cisza, przerywana szczekaniem Lemona kiedy ktoś zadzwoni do
drzwi.
Ja wciąż dziwię się, że szczek
brzmi tak a nie inaczej. To Ty zawsze wiodłaś prym w darciu ryjka.
Teraz trzeba poukładać wszystko na
nowo. Nikt nie mówił że będzie łatwo.
Tylko co mam teraz zrobić?
Podziękować ludziom, którzy pomogli
mi podjąć decyzję? Siedzieć i płakać za czymś co odeszło i
już nie wróci? Wspominać i oglądać zdjęcia?
Nie wiem. Nie znam odpowiedzi. Wiem, że
Ciebie już nie ma i wszystko się zmieniło. Może na lepsze- każde
doświadczenie nas wzbogaca a Ty już nie cierpisz. Może na gorsze-
czegoś zabrakło.
Mówią że czas leczy rany- kłamią.
Pozdrów ode mnie Izi - na pewno
przepychacie się pupskami na psim tronie.
Dziękuję. Dziękuję i przepraszam.
Jak to szło?
"Złamane serce me
na nitce dynda się"
Jak to szło?
"Złamane serce me
na nitce dynda się"
piątek, 6 grudnia 2013
Rege
Rege
Rege – pies który stał się
cieniem, żyjącym tylko w naszych wspomnieniach. Dowód na to że
życie może zgasnąć ot tak po prostu, jak płomień zdmuchniętej
przypadkiem świeczki.
Jeszcze niedawno był młodym, silnym
psem. Pełnym energii, nadziei, ufności. Bezdomnym, ale nie
zapomnianym. Miał swoje małe grono fanów, którzy starali się jak
tylko mogli osłodzić i urozmaicić jego życie za kratami.
Rege korzystał z tego co miał. Każdy
dzień witał z uśmiechem na mordce, machając bez opamiętania
ogonem.
Jego wielka witalność, radość życia
i nadzieja na lepsze jutro została bezlitośnie zdeptana przez życie
i przez chorobę. Rege zaczął powoli gasnąć, zniknęła wola
walki i wola przetrwania.
Nie każdy pies ma to szczęście, aby
spotkać na swej drodze anioła w ludzkiej skórze. Rege należał do
szczęśliwców. W jego życiu pojawiła się wrażliwa na krzywdę
zwierząt osoba, która pomagała mu z porywu serca, nie oczekując
niczego w zamian. Mimo że Rege gasł powoli, a jego chęć
przetrwania z każdym dniem była coraz mniejsza, jego anioł stróż
nie podawał się, walczył za nich dwoje.
Rege zamieszkał w domu tymczasowym,
który okazał by się domem stałym, gdyby życie, a może śmierć,
nie napisała innego scenariusza.
Na końcu swej drogi w naszym ludzkim
świecie poznał jak to jest być kochanym, uwielbianym, potrzebnym.
Historia krótka- tak jak życie Rege,
którego nie ma już wśród nas.
Niech będzie przykładem i hołdem w
kierunki ludzi takich jak opiekunka Rege. Ludzi, którzy odkładając
na bok swoje złamane serca, pomagają psom którym tak naprawdę nie
da się już pomóc. Psom, które nigdy nie dostały nic od życia,
psom, które po cichu i bez protestu znoszą swój los.
Naszą rolą jest aby PAMIĘTAĆ.
Pamiętać i opowiadać dalej takie historie. Być może kiedyś
ktoś, zdobędzie się na podobny gest i da dom, być może na kilka
dni, psu, który wykorzystał już swoje szanse na tym świecie. Dla
nas to kilka dni, dla psa cały to podsumowanie całego życia z
ludźmi.
Słowo ode mnie: DZIEKUJĘ. Tak
zwyczajnie i po prostu. W tym krótkim słowie zawarte jest milion
innych treści, ale myślę że osoba i jej rodzina, do której jest
skierowane, zrozumie moje przesłanie.
poniedziałek, 14 października 2013
Testament Izmir
Dzisiaj mija 5 miesięcy...
"Nie płacz. Jestem tu. Dotykam Twojej ręki mokrym nosem. Czujesz? Stoję obok Ciebie i merdam ogonem. Wróciłam do Ciebie. A tak naprawdę nigdy nie odeszłam. Zawsze tu byłam. I będę, dopóki będziesz o mnie pamiętać.
"Nie płacz. Jestem tu. Dotykam Twojej ręki mokrym nosem. Czujesz? Stoję obok Ciebie i merdam ogonem. Wróciłam do Ciebie. A tak naprawdę nigdy nie odeszłam. Zawsze tu byłam. I będę, dopóki będziesz o mnie pamiętać.
Nie płacz. Jestem szczęśliwa. Jak
nigdy wcześniej. Jestem zdrowa, nic mnie nie boli. Zapomnij o tym co
musiałyśmy przejść. O tym co powoduje, że Twoje oczy zachodzą
delikatną mgiełką smutku. To przeszłość. Liczy się tu i teraz.
Teraz ja jestem szczęśliwa i Ty też powinnaś być. Nie pozwól,
aby pamięć o tym co złe zamazała wspomnienia o mnie. Pamiętaj
mnie taką, jaką chciała byś mnie widzieć.
Pamiętasz jak biegałyśmy razem po
śniegu, ciesząc się jak para szczeniaków? Przypomnij sobie jaką
radość sprawiły nam puszyste płatki śniegu, które spadały na
Twoją twarz i na mój nos.
Przypomnij sobie swój dźwięczny
śmiech i moje radosne wycie.
Pamiętasz jak uciekałam Ci,ściskając
w pysku skradzioną zabawkę? Goniłaś mnie tylko po to, aby
wymienić ją na przysmak, odrzucić daleko i powtórzyć zabawę od
początku.
Pamiętasz jak zaadoptowałam
bezdomnego szczeniaka Lambo? Jak starałam się uczyć go poprawnego
psiego zachowania. Jak otworzył się przy mnie, jak znalazł we mnie
oparcie?
Oczywiście że pamiętasz. Spraw aby
to te wspomnienia były kolorowe. A te z dni, kiedy byłam chora, nie
miałam siły pokoloruj na czarno- biało. Wkrótce zbledną a smutek
zmaleje.
Pamiętaj czego Cię nauczyłam.
Nauczyłam Cię aby walczyć! Walczyć o każdy dzień. Teraz Ty
walcz o każdego psa. Nie pozwól aby moja nauka poszła na marne.
Pozwól mi zostawić ślad.
Pamiętasz ludzkie reakcje na mój
widok? Współczucie, łzy ocierane ukradkiem. Moje istnienie nie
było bezcelowe. Empatia, wrażliwość na los chorych, bezdomnych
psów- takie odczucia wywoływała moja choroba. Mimo , że to ja
zapłaciłam najwyższą cenę nie jest mi żal. Niech Tobie też nie
będzie żal. Przyszłość pokaże Ci że nasze doświadczenia były
celowe. Czegoś Cię nauczyły.
Nie płacz, wszystko się kiedyś
kończy. Moje życie na ziemi się skończyło, ale to nie znaczy że
odeszłam. Zawsze będę z Wami, ludźmi, którzy o mnie pamiętają.
Daliście mi coś czego nigdy nie
miałam- poczucie że jestem kochana.
Zamknij oczy, uruchom wyobraźnię.
Jestem tu, jeśli wystarczająco się postarasz, poczujesz że nie
odeszłam. Zawsze stoję obok i uśmiecham się, kiedy któreś z Was
pochyla się nad bezdomnym, zmaltretowanym przez życie psem. O to
chodziło. Dzięki doświadczeniom jesteście bardziej wrażliwi,
bardziej otwarci na pomoc tym którzy sami pomóc sobie nie mogę.
Nie płacz, uśmiechnij się.
Uśmiechnij się i podziękuj za ten czas który dostałyśmy.
Podziękuj za doświadczenia i miłość, bo prawdziwa miłość
zdarza się bardzo rzadko."
niedziela, 14 kwietnia 2013
Benka - skazana na samotność
Prawie rok temu od Benki odwrócili się wszyscy- los, ludzie, szczęście. Trafiła do schroniska. Przypadek niby codzienny, jednak nie dla psa takiego jak Benka. Schorowana, wyeksploatowana, zniszczona. Zerowe szanse na adopcję - ludzie nie chcą starych schorowanych psów.
W maju zeszłego roku Benka trafiła pod naszą opiekę. Liczne badania, wizyty u weta tak naprawdę niczego nie wykazały. Benka była chuda jak szkielet, zataczała się przy chodzeniu, miała porażone mięśnie jednej połowy pyska. Przyczyny zmian w jej organizmie nigdy nie poznamy. Być może przeszła kiedyś chorobę wirusową, która spustoszyła jej organizm i zostawiła trwałe konsekwencje. Może miała wylew który pozostawił takie a nie inne następstwa. Jednak to już było nieważne, Bence nie dało się przywrócić dawnej sprawności. Dostała leki na poprawę funkcjonowania układu nerwowego, leki na poprawę równowagi no i oczywiście próbowaliśmy aby wróciła do prawidłowej wagi- niestety nigdy nam się to nie udało. Dlaczego Benka straciła dom? O ile kiedykolwiek go miała...
Może właśnie ze względu na zdrowie, psy w takim stanie są do niczego niepotrzebne, niepotrzebne ludziom , którzy traktują zwierzęta jak rzeczy.
Benka na zawsze pozostanie dla mnie przykładem na to jak radzić sobie z fizycznymi ułomnościami. Zawsze zachowywała się tak, jakby nie przeszkadzało jej to że jest psem nie do końca sprawnym. Z wielką radością witała wszystkich odwiedzających truchtając w ich kierunku chwiejnym krokiem. Zdarzały się upadki, czasami całkiem bolesne. Ale Benka zawsze podnosiła się bez słowa skargi, stawała na łapy jakby nic się nie stało. Walczyła i cieszyła się życiem. Nie zauważała tego że nie jest w stanie zrobić wielu , kiedyś normalnych dla niej rzeczy. Nie było problemem to że nie może skakać, że czasami ma problem z wymierzeniem odległości, że się przewraca. Każdy upadek mobilizował ją do większego wysiłku.
Być może nie na temat ale tutaj nasuwa mi się myśl że Benka powinna być przykłądem - nie tylko dla psów ale także dla ludzi. Ona walczyła o każdy dzień, nie zniechęcana niepowodzeniami. Zagryzała zęby i szła wciąż do przodu. Cieszyła się życiem- takim jakie wiodła, doceniając to co ma. Jej całym majątkiem był własny boks, kocyk i nasza uwaga. Niewiele a jednak coś. Trzeba wielkiej siły aby cieszyć się mając tak niewiele. Benka zawsze miała dobry humor, nigdy nie zdarzały jej się gorsze dni. Może miała kiedyś prawdziwy dom, może pamiętała jak to jest???
My wciąż szukaliśmy dla niej domu. Ale ona o tym nie wiedziała. Być może myślała że już na zawsze jej świat pozostanie ograniczony kratą hotelowego boksu?
Cuda się zdarzają... Benka znalazła swoją przystań, swój dom. Dla swojej nowej Pani nie jest starym schorowanym psem. Jest spełnieniem marzeń. Opiekunka patrząc na nią nie widzi chorego , chudego, zniszczonego życiem psa. Widzi psa który potrzebował domu, miłości i ciepła.
Benka jest teraz psem pełnowartościowym - dla siebie samej. Ma dom, rodzinę, swoje miejsce już na zawsze.
Jest kolejnym przykładem na to że warto walczyć, że na miłość nigdy nie jest za późno...
Subskrybuj:
Posty (Atom)





