czwartek, 25 grudnia 2014

Szyszunia

Nie dla wszystkich Święta miały być radosne w tym roku. Krótko przed Świętami dowiedzieliśmy się, że suczka naszego kolegi- Saba – po wielu wspólnych i radosnych latach odeszła. Odeszła nagle i po cichutku, nikt się tego nie spodziewał. Wszystko zamarło- życie rodzinne, radosne przygotowania do Świąt. Czegoś zabrakło, zabrakło jednego z członków rodziny. Nie było z kim wyjść rano na spacer, nie było komu podać miseczki, nie było kogo pogłaskać. Po Sabie została tylko pustka. Pustka, smycz i obroża, które wciąż wisiały w przedpokoju, jakby czekając na Sabę, która już nigdy nie wróci.
Akurat tak się złożyło że Rafał, u którego rodziców mieszkała Saba starając się znaleźć sobie jakieś zajęcie wypatrzył młodziutką Szyszunię, która od niedawna przebywała w schronisku, w którym pracuje nasza Klaudia. Szczenię- zaledwie ośmiomiesięczne, wyrzucone jak śmieć na początku grudnia. Suczka wrażliwa i delikatna, nie umiejąca poradzić sobie ze schroniskową rzeczywistością.
Długo zastanawiał się zanim zadzwonił do Klaudii, pytając o Szyszkę. Od razu powiedział, ż enie konsultował decyzji z rodzicami. Że jeśli okaże się że to dla nich zbyt szybko, Szyszunia zamieszka z nim.
Kiedy Rafał w Wigilię rano przyszedł do domu, nie bardzo wiedział co ma ze sobą zrobić. Tata w telefonie oglądał filmik z lata, kiedy bawił się z Sabą na działce. Jego oczy były podejrzanie szkliste. Mama snuła się cicho po mieszkaniu. Około południa przyjechała Klaudia z czymś jak się okazało najcenniejszym- z małą istotą, która tak jak ludzie jej mogli pomóc, mogła pomóc ludziom.
Żal po śmierci Saby nigdy nie zniknie. Jednak powoli zblednie, wyparty przez radość związaną ze wspólnym życiem z Szyszką. Święta to szczególny czas, czas kiedy czujemy się bardziej uduchowieni, uczuciowi. Czas, kiedy nasze serca się otwierają. Rodzina Rafała bez żadnych pytań i wątpliwości w przeciągu chwili otworzyła swoje serca przed małą kupką psiego nieszczęcia.
Każdy skorzystał- psie dziecko, które w końcu znalazło cudowny dom i ludzie, którzy cierpieli po stracie najlepszej przyjaciółki.
Kiedyś rzucił mi się w oczy testament psa:

„
Ludzie, nim odejdą zapisują w testamencie swój dom i wszystko co mają, tym którzy zostają . Gdybym mógł swoimi łapkami zrobić tak samo, moja Ostatnia Wola wyglądałaby tak :

- mój szczęśliwy dom

- moją miseczkę i posłanie

- kolana, na których kładę głowę

- ręce, które głaszczą

- głos, który mnie woła

- serce, które mnie kocha

zapisuję w Ostatniej Woli głodnemu, chudemu, smutnemu przerażonemu Psu w Potrzebie .

Kochany Człowieku !

Twoja miłość to wszystko co mam, więc gdy odejdę nie mów " już nigdy nie pokocham innego psa " lecz wypełnij mój Testament i daj wszystko co miałem komuś, kto tego bardzo potrzebuje.

Twój Pies”


I mam wrażenie że rodzina Rafała wypełniła testament Saby, która jak każdy pies kochała bezinteresownie i mocno. I na pewno wiedziała, że po jej odejściu w jej byłym domu powinien zamieszkać kolejny, skrzywdzony przez życie pies, gdyż ludzie o wielkich sercach nie wytrzymają długo nie pomagając kolejnemu nieszczęśliwemu czworonogowi.

niedziela, 1 czerwca 2014

Alf i Berni w akcji- Angelo

Alf i Berni- wiosna/ lato.
- Beeeerni wstawaj!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
- Czego chcesz? Dopiero siódma. Jeszcze godzinka do śniadanka.
- Ty umiesz myśleć tylko o żarciu?- Alf był wyraźnie zdegustowany.
- A o czym innym mam myśleć? Masz jakieś bardziej interesujące propozycje?
- Może bymy poplotkowali?
- O tej porze? Chłopie weź idź sprawdź czy Cię w budzie nie ma, jak porządnie poszukasz i stwierdzisz, że jednak nie to weź mnie obudź o 10tej.
- Beeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerni już 10ta!!! Miska pełna, znowu przekimałeś śniadanie.
- , czeka tylko wrzucę coś na ząb........ Dobrem zjadłem. CZEGO?
- Plotkę mam....
- Dobra : ILE?
- No coś Ty stary Tobie sprzedam za free.
- Czekam...
- Tak po prostu? Zero proszenia, chorej ciekawości?
- Alf, proszę nie denerwuj mnie, stawy mnie bolą, stary jestem i drażliwy, gadasz czy nie?
- Zrzędzisz jakbyś mnie nie znał...
- Dajesz.
- Pamiętasz Andrzeja?
- No, a kto go nie pamięta? Sportowiec z niego był... Medal nawet miał na boksie. I budę se zeżarł od środka, chyba biedny, średnio sobie tutaj u nas radził..
- Ano średnio. Na chatę pojechał już dość dawno temu. A teraz to chyba transparent zrobimy „ WELCOME ANGELO”.
- We.. co?
- Berni jakiś Ty głupi, po ingliszu nie rozumiesz? Jakbyś porządnie podsłuchiwał to byś wiedział o czym mówię....
-Jakbym miał uszy sprawne jak 5 lat temu to może bym podsłuchiwał, ale sam rozumiesz staruchu -szyderczy śmiech Berniego dotarł nawet do szczeniaków, śpiących snem sprawiedliwego.
- No Andrzej do nas wraca, durniu. Boks czeka, buda jest, koc też. Żarcie też się znajdzie.
-Te czekaj , czekaj- Berni jak zwykle potrzebował chwili, aby ogarnąć kuwetę- ale jak to wraca. Przecie chatę miał?
- Ano miał , ale już nie ma. Jakbyś se uszy o budę wytrzepał to może byś podsłyszał.
Wraca do nas, chaty szuka.
- Ale jak to szuka , przecież miał..
- No miał i nie ma, wykopali go.
- Że co? On prawie rasowy, młody, elegancki.
- No i ? Wiesz jak jest , jak coś pójdzie nie tak to najłatwiej psa się pozbyć. Przecież to nic nie kosztuje. Oddajesz i już. Prawie jak magia był i nie ma.
- Wiesz co Fisiek (hihihi) jakbyś mi to parę lat temu powiedział to może bym się zdziwił. Ale teraz? - Po tym co słyszeliśmy i widzieliśmy? Że tak powiem : ŻYCIE.
- No chyba nasze, jak Andrzej miał chatę to teraz będzie mu ciężko...
- No jemu i nam. Spoko, zażądamy stoperów do uszu. Niech se chłop powyje...
- Wiesz co czasami cieszę się , że nas nikt nie adoptował. Mieszkamy sobie tu jak u Pana Boga za piecem, żarcie jest , spacery też. Ale jakbym miał iść do ludzi i wrócić tutaj późnien to chyba by mi serce pękło.
- Hahahha jakie serce? Przecież my nie czujemy, nie myślimy i nas nie boli. Pies jak rzecz- niewygodnie Ci z nim, można wywalić, chociażby na śmietnik.
-Wiesz co, Twój cynizm kiedyś się na nas zemści.
-Nie,na nas życie już się zemściło. Tylko nie wiem za co....

poniedziałek, 26 maja 2014

Jaga [*] 28.04.2014

Kartkować przeszłość. Obserwować i wspominać linijkę po linijce, stronę po stronę, tak jak dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku.
Nie ma już tupotu małych stóp. Nie ma drapania w głowę w środku nocy w celu przepłoszenia z TEJ poduszki. Nie ma jęczenia pod drzwiami. Nie ma terroru i nakazów małej twardej łapy.
Nie ma małych misek w kuchni, nie ma małego worka karmy, nie ma małych tabletek.
W zasadzie nie ma już nic małego, zostało wszystko to co duże i ciche.
To tak jakby inna rzeczywistość. Ostatnie 14 lat, mimo innych czterołapów w domu, było podporządkowane uroczo wrednej, czarnej królowej.
Teraz wszystko odbywa się tak jak powinno, bez pazura, bez iskry, bez emocji.
Nikt nie postraszy zębami, nikt nie zawarczy w obronie tego co należy do NIEGO, nikt porządnie nie sterroryzuje.
Pamiętam czasy kiedy byłyśmy we 2. Ja nie miałam bladego pojęcia o psach a Ty płaciłaś za moją głupotę. To było tyle lat temu.... Bez słowa skargi przyjęłaś psiego bachora, nauczyłaś go życia, zasad podporządkowania się Twej łapie. Później przyjęłaś kolejnego psa. Z wielką cierpliwością, otwartym sercem. Tak jakbyś wiedziała, że oni tak jak Ty kiedyś zostali kopnięci w tyłek przez życie. Że nie mają niczego poza nami. Byłaś cierpliwa, wyrozumiała ale twarda. Szybko pokazałaś kto rządzi w domu. Mimo że dzieliło Was ponad 30 kg to Ty zawsze stawiałaś na swoim.
Brana na rączki, niuńkana, wypieszczona grałaś im na nosie. Ale w ciężkich chwilach to Ty pokazywałaś im którą drogę wybrać. Ustępowałaś, uczyłaś.
Niby skakałaś im do gardeł, kiedy uznałaś że postępują nie po TWOJEJ myśli Kradłaś co mogłaś, wszystko było Twoje. Podobno psy nie myślą abstrakcyjnie, nie rozumieją że jeden ze stara umiera. Rozumieją, że odchodzi. Twoje bachory, psy które pomogłaś mi wychować i którym pokazałaś jak żyć zniknęły po Twoim odejściu.
Przez parę dni nie miałam psów. Leżały jak placki, bez ruchu. Wychodziły na spacer a później cały czas gapiły się w ścianę.
Wszystko wraca do normy, przeszkadza tylko cisza, przerywana szczekaniem Lemona kiedy ktoś zadzwoni do drzwi.
Ja wciąż dziwię się, że szczek brzmi tak a nie inaczej. To Ty zawsze wiodłaś prym w darciu ryjka.
Teraz trzeba poukładać wszystko na nowo. Nikt nie mówił że będzie łatwo.
Tylko co mam teraz zrobić?
Podziękować ludziom, którzy pomogli mi podjąć decyzję? Siedzieć i płakać za czymś co odeszło i już nie wróci? Wspominać i oglądać zdjęcia?
Nie wiem. Nie znam odpowiedzi. Wiem, że Ciebie już nie ma i wszystko się zmieniło. Może na lepsze- każde doświadczenie nas wzbogaca a Ty już nie cierpisz. Może na gorsze- czegoś zabrakło.
Mówią że czas leczy rany- kłamią.
Pozdrów ode mnie Izi - na pewno przepychacie się pupskami na psim tronie.
Dziękuję. Dziękuję i przepraszam.
Jak to szło?
"Złamane serce me
na nitce dynda się"

piątek, 6 grudnia 2013

Rege

Rege
Rege – pies który stał się cieniem, żyjącym tylko w naszych wspomnieniach. Dowód na to że życie może zgasnąć ot tak po prostu, jak płomień zdmuchniętej przypadkiem świeczki.
Jeszcze niedawno był młodym, silnym psem. Pełnym energii, nadziei, ufności. Bezdomnym, ale nie zapomnianym. Miał swoje małe grono fanów, którzy starali się jak tylko mogli osłodzić i urozmaicić jego życie za kratami.
Rege korzystał z tego co miał. Każdy dzień witał z uśmiechem na mordce, machając bez opamiętania ogonem.
Jego wielka witalność, radość życia i nadzieja na lepsze jutro została bezlitośnie zdeptana przez życie i przez chorobę. Rege zaczął powoli gasnąć, zniknęła wola walki i wola przetrwania.
Nie każdy pies ma to szczęście, aby spotkać na swej drodze anioła w ludzkiej skórze. Rege należał do szczęśliwców. W jego życiu pojawiła się wrażliwa na krzywdę zwierząt osoba, która pomagała mu z porywu serca, nie oczekując niczego w zamian. Mimo że Rege gasł powoli, a jego chęć przetrwania z każdym dniem była coraz mniejsza, jego anioł stróż nie podawał się, walczył za nich dwoje.
Rege zamieszkał w domu tymczasowym, który okazał by się domem stałym, gdyby życie, a może śmierć, nie napisała innego scenariusza.
Na końcu swej drogi w naszym ludzkim świecie poznał jak to jest być kochanym, uwielbianym, potrzebnym.
Historia krótka- tak jak życie Rege, którego nie ma już wśród nas.
Niech będzie przykładem i hołdem w kierunki ludzi takich jak opiekunka Rege. Ludzi, którzy odkładając na bok swoje złamane serca, pomagają psom którym tak naprawdę nie da się już pomóc. Psom, które nigdy nie dostały nic od życia, psom, które po cichu i bez protestu znoszą swój los.
Naszą rolą jest aby PAMIĘTAĆ. Pamiętać i opowiadać dalej takie historie. Być może kiedyś ktoś, zdobędzie się na podobny gest i da dom, być może na kilka dni, psu, który wykorzystał już swoje szanse na tym świecie. Dla nas to kilka dni, dla psa cały to podsumowanie całego życia z ludźmi.
Słowo ode mnie: DZIEKUJĘ. Tak zwyczajnie i po prostu. W tym krótkim słowie zawarte jest milion innych treści, ale myślę że osoba i jej rodzina, do której jest skierowane, zrozumie moje przesłanie.

poniedziałek, 14 października 2013

Testament Izmir

Dzisiaj mija 5 miesięcy...
"Nie płacz. Jestem tu. Dotykam Twojej ręki mokrym nosem. Czujesz? Stoję obok Ciebie i merdam ogonem. Wróciłam do Ciebie. A tak naprawdę nigdy nie odeszłam. Zawsze tu byłam. I będę, dopóki będziesz o mnie pamiętać.
Nie płacz. Jestem szczęśliwa. Jak nigdy wcześniej. Jestem zdrowa, nic mnie nie boli. Zapomnij o tym co musiałyśmy przejść. O tym co powoduje, że Twoje oczy zachodzą delikatną mgiełką smutku. To przeszłość. Liczy się tu i teraz. Teraz ja jestem szczęśliwa i Ty też powinnaś być. Nie pozwól, aby pamięć o tym co złe zamazała wspomnienia o mnie. Pamiętaj mnie taką, jaką chciała byś mnie widzieć.
Pamiętasz jak biegałyśmy razem po śniegu, ciesząc się jak para szczeniaków? Przypomnij sobie jaką radość sprawiły nam puszyste płatki śniegu, które spadały na Twoją twarz i na mój nos.
Przypomnij sobie swój dźwięczny śmiech i moje radosne wycie.
Pamiętasz jak uciekałam Ci,ściskając w pysku skradzioną zabawkę? Goniłaś mnie tylko po to, aby wymienić ją na przysmak, odrzucić daleko i powtórzyć zabawę od początku.
Pamiętasz jak zaadoptowałam bezdomnego szczeniaka Lambo? Jak starałam się uczyć go poprawnego psiego zachowania. Jak otworzył się przy mnie, jak znalazł we mnie oparcie?
Oczywiście że pamiętasz. Spraw aby to te wspomnienia były kolorowe. A te z dni, kiedy byłam chora, nie miałam siły pokoloruj na czarno- biało. Wkrótce zbledną a smutek zmaleje.
Pamiętaj czego Cię nauczyłam. Nauczyłam Cię aby walczyć! Walczyć o każdy dzień. Teraz Ty walcz o każdego psa. Nie pozwól aby moja nauka poszła na marne. Pozwól mi zostawić ślad.
Pamiętasz ludzkie reakcje na mój widok? Współczucie, łzy ocierane ukradkiem. Moje istnienie nie było bezcelowe. Empatia, wrażliwość na los chorych, bezdomnych psów- takie odczucia wywoływała moja choroba. Mimo , że to ja zapłaciłam najwyższą cenę nie jest mi żal. Niech Tobie też nie będzie żal. Przyszłość pokaże Ci że nasze doświadczenia były celowe. Czegoś Cię nauczyły.
Nie płacz, wszystko się kiedyś kończy. Moje życie na ziemi się skończyło, ale to nie znaczy że odeszłam. Zawsze będę z Wami, ludźmi, którzy o mnie pamiętają.
Daliście mi coś czego nigdy nie miałam- poczucie że jestem kochana.
Zamknij oczy, uruchom wyobraźnię. Jestem tu, jeśli wystarczająco się postarasz, poczujesz że nie odeszłam. Zawsze stoję obok i uśmiecham się, kiedy któreś z Was pochyla się nad bezdomnym, zmaltretowanym przez życie psem. O to chodziło. Dzięki doświadczeniom jesteście bardziej wrażliwi, bardziej otwarci na pomoc tym którzy sami pomóc sobie nie mogę.
Nie płacz, uśmiechnij się. Uśmiechnij się i podziękuj za ten czas który dostałyśmy. Podziękuj za doświadczenia i miłość, bo prawdziwa miłość zdarza się bardzo rzadko."

niedziela, 14 kwietnia 2013

Benka - skazana na samotność


Prawie rok temu od Benki odwrócili się wszyscy- los, ludzie, szczęście. Trafiła do schroniska. Przypadek niby codzienny, jednak nie dla psa takiego jak Benka. Schorowana, wyeksploatowana, zniszczona. Zerowe szanse na adopcję - ludzie nie chcą starych schorowanych psów.
W maju zeszłego roku Benka trafiła pod naszą opiekę. Liczne badania, wizyty u weta tak naprawdę niczego nie wykazały. Benka była chuda jak szkielet, zataczała się przy chodzeniu, miała porażone mięśnie jednej połowy pyska. Przyczyny zmian w jej organizmie nigdy nie poznamy. Być może przeszła kiedyś chorobę wirusową, która spustoszyła jej organizm i zostawiła trwałe konsekwencje. Może miała wylew który pozostawił takie a nie inne następstwa. Jednak to już było nieważne, Bence nie dało się przywrócić dawnej sprawności. Dostała leki na poprawę funkcjonowania układu nerwowego, leki na poprawę równowagi no i oczywiście próbowaliśmy aby wróciła do prawidłowej wagi- niestety nigdy nam się to nie udało. Dlaczego Benka straciła dom? O ile kiedykolwiek go miała...
Może właśnie ze względu na zdrowie, psy w takim stanie są do niczego niepotrzebne, niepotrzebne ludziom , którzy traktują zwierzęta jak rzeczy.
Benka na zawsze pozostanie dla mnie przykładem na to jak radzić sobie z fizycznymi ułomnościami. Zawsze zachowywała się tak, jakby nie przeszkadzało jej to że jest psem nie do końca sprawnym. Z wielką radością witała wszystkich odwiedzających truchtając w ich kierunku chwiejnym krokiem. Zdarzały się upadki, czasami całkiem bolesne. Ale Benka zawsze podnosiła się bez słowa skargi, stawała na łapy jakby nic się nie stało. Walczyła i cieszyła się życiem. Nie zauważała tego że nie jest w stanie zrobić wielu , kiedyś normalnych dla niej rzeczy. Nie było problemem to że nie może skakać, że czasami ma problem z wymierzeniem odległości, że się przewraca. Każdy upadek mobilizował ją do większego wysiłku.
Być może nie na temat ale tutaj nasuwa mi się myśl że Benka powinna być przykłądem - nie tylko dla psów ale także dla ludzi. Ona walczyła o każdy dzień, nie zniechęcana niepowodzeniami. Zagryzała zęby i szła wciąż do przodu. Cieszyła się życiem- takim jakie wiodła, doceniając to co ma. Jej całym majątkiem był własny boks, kocyk i nasza uwaga. Niewiele a jednak coś. Trzeba wielkiej siły aby cieszyć się mając tak niewiele. Benka zawsze miała dobry humor, nigdy nie zdarzały jej się gorsze dni. Może miała kiedyś prawdziwy dom, może pamiętała jak to jest???
My wciąż szukaliśmy dla niej domu. Ale ona o tym nie wiedziała. Być może myślała że już na zawsze jej świat pozostanie ograniczony kratą hotelowego boksu?
Cuda się zdarzają... Benka znalazła swoją przystań, swój dom. Dla swojej nowej Pani nie jest starym schorowanym psem. Jest spełnieniem marzeń. Opiekunka patrząc na nią nie widzi chorego , chudego, zniszczonego życiem psa. Widzi psa który potrzebował domu, miłości i ciepła.
Benka jest teraz psem pełnowartościowym - dla siebie samej. Ma dom, rodzinę, swoje miejsce już na zawsze.
Jest kolejnym przykładem na to że warto walczyć, że na miłość nigdy nie jest za późno...

wtorek, 19 marca 2013

ZOFIA , ZOSIA, ZOSIEŃKA

Dla Marka i Zosi

Jeszcze 3 miesiące temu leżała na lodowatej betonowej podłodze. Bez strachu patrzyła śmierci prosto w oczy. Pewnie było jej wszystko jedno- dzisiaj, jutro, za tydzień. Kiedy identyczne dni wloką się jeden za drugim nie pozostaje zbyt wiele miejsca na złudzenia. Nawet nadzieja, która ponoć umiera ostatnia szepce tylko po cichutku zagłuszana przez zdrowy rozsądek i rzeczywistość.
Być może wtedy zostały jej tylko wspomnienia. Wspomnienia ciepłego, wymarzonego domu. Wspomnienia których nie da się wymazać z pamięci. Mimo tego że ranią, mimo tego że nie ma już powrotu do dawnego życia.  A może nigdy tak nie było? Może Zosia nigdy nie miała prawdziwego domu i kochających właścicieli. Tego nigdy się już nie dowiemy, Zosia już nikomu nie zwierzy się ze swoich sekretów. Śpi teraz spokojnie. O czym śni możemy się tylko domyślać. Może znowu jest w pełni sił, młoda , zdrowa, beztroska. Może biega radośnie u boku ukochanej osoby z którą rozdzieliło ja okrutne życie. A może tylko wyobraża sobie jakby to było.
Zosia- jedno z psich istnień uratowana przez ludzi o wielkich sercach. Uwielbiana, zadbana, kochana. Zabrana z umieralni psich marzeń do lepszego życia, zamieszkała w hotelu dla psów. Miała czekać na nowy dom. Zniszczona przez ludzi i chorobę. Wdzięczna za opiekę i uczucia.
Zosia, humorystycznie nazywana psem który cieszył się tylko połową siebie. Kiedy malamucia dupka i ogon tańczyły z radości oczy Zosi wciąż pozostawały smutne. Naznaczone odbiciem miesięcy/ lat kiedy nikogo nie obchodziła i nic nie miała. Jakby widziała coś , co dla nas jest niedostępne, coś co napawało ją bezbrzeżnym smutkiem. Może widziała przyszłość?
Wiele osób zaangażowało się w pomoc dla Zosi. Finansowo, emocjonalnie, rzeczowo. Zosia wzbudzała gorące uczucia- tyle przeszła, tyle wycierpiała. Wszyscy z zapartym tchem śledzili jej losy na malamucim forum, z każdym nowym wpisem budziła się nadzieja. Być może dla Zosi słońce także wkrótce zaświeci? Niestety nie zaświeciło. Zgasło. Zgasło na zawsze tak jak Zosine życie.
Mimo tego że Zosia miała swoje lata, była chora, wiele w życiu przeszła, bardzo ciężko jest ogarnąć rzeczywistość i pogodzić się ze stratą. Wciąż nasuwa się pytanie dlaczego? Dlaczego teraz, dlaczego Zosia? Nie ma odpowiedzi na takie pytania.
Zosia miała szansę na nowe życie, szansę która pozostanie niewykorzystana. Być może ktoś kiedyś, dzięki Zosinej historii zastanowi się nad tym co czują psy w takich okolicznościach.
Zosia nie czuje już nic poza radością -podobno- w psim niebie. Jednak my tutaj borykamy się z wieloma uczuciami i pytaniami. Co by było gdyby? Gdyby zrobić więcej ogłoszeń, gdyby wrzucić Zosię na więcej stron, gdyby powiedzieć o niej większej ilości ludzi. Być może nic a być może bardzo wiele.
Być może Zosia opuściłaby ten świat i nas kołysana do snu przez ukochanego człowieka. A być może sytuacja wyglądałaby tak samo. Niestety teraz nie uzyskamy odpowiedzi na te pytania. Zosina świeczka zgasła i niestety nigdy już nie zapłonie.
Mnie ogarnia jedno uczucie- jakie to cholernie niesprawiedliwe.  Zosia umarła kochana a jednak bezdomna... Czy tak musiało być? NIE!! Gdyby ktoś jej szukał, gdyby ktoś o nią dbał, gdyby ktoś ją kochał, wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej.
Zofia, Zosia, Zosieńka, kochana przez wielu a tak naprawdę niczyja.
Wiem że nigdy jej nie widziałam, ale wiem że chciałaby podziękować za szansę na drugie życie...